NA ZAKRĘCIE MARZEŃ

słońce w zimie czyli Dymarki 2011 ...

2012-01-07T14:03:00.004+01:00

... o tym, że Dymarki Świętokrzyskie to wspaniała impreza plenerowa już pisałam - tutaj - i zdania nie zmieniłam ... zachwyca nadal i to coraz bardziej ... teraz to już żywa lekcja historii ... udało się na małym skrawku ziemi świętokrzyskiej zbudować wehikuł czasu i tym samym przenieść nas te 2000 lat wstecz ... teraz to już nie tylko wspaniała impreza plenerowa ale festyn archeologiczny prezentujący starożytne hutnictwo na tle ówczesnego sposobu życia na ziemiach polskich ... to twarzą w twarz z Barbarzyńcami i Rzymianami z okresu rzymskiego a jednak dziś ...

... w pięknych plenerach malowniczej Nowej Słupi stanęła wioska ... w niej z dbałością o detale odtworzono kawałek historii ... każdy dom ... zabudowanie ... naczynie ... mebel choć istnieją od niedawna legitymują się kilkoma tysiącami lat w metryce ... strzecha ... drewniane bale ... miech kowalski ... gliniane naczynia ... piękne lniane suknie na uroczych barbarzyńskich i rzymskich niewiastach ... a brzydsza płeć ... no cóż panowie też pokazali :) ...legioniści i ich lśniące zbroje ... i dzielni barbarzyńcy ... i weseli i dowcipni gladiatorzy ... było na co popatrzeć :))) ... wioska stanęła konkretnie to nie atrapa ... tylko konkretnie jak to na ziemiach polskich :))) nie wiadomo co dalej z tak zacnym kawałkiem starożytnego dobra począć ... bo udzielać audiencji dla tambylców raz w roku przez kilka dni to profanacja ...

... o piecach hutniczych i tym miejscu będącym żelazną :) (ups:) tak to nazwijmy .. ) potęgą publikacji jest wiele ... u mnie kilka zdjęć ... ale najlepiej zobaczyć to na żywo :) ...

... takich wież Europa ma 3 ... jedna jest u nas ... w świętokrzyskim ... :) ...

najmłodszy rzymianin pomimo gorąca i tłumu odwiedzających tryskał energią :) ...

... pajda chleba :) ... zostawiona jakby specjalnie do zdjęcia ...

... i mały Rzym ... dziś "cywile" :) ...

... dla śniadych i ciemnowłosych rzymianek jasne włosy to było coś z pogranicza marzeń ... dlatego niezaprzeczalny atrybut piękna - peruka - zwykle była z pięknych płowych włosów ... niewolnic ... i te niesamowite mieszanki zapachów ... och ... :) ...

... to tylko mały fragment ... ale będzie ciąg dalszy ... :) ...

2012 ...

2011-12-31T18:07:00.001+01:00

... mija kolejny rok ... był pełen przeżyć i wydarzeń ... dobrych i :) mniej dobrych ... nowe przyjaźnie ... ważne decyzje i zmiany ... stare zobowiązania ... czyli zwyczajne życie :))) ... następny będzie mieszaniną tego samego i podobnego jak to w życiu gdy mija dzień za dniem ... serdecznie życzę Wszystkim aby było w nim jak najwięcej uśmiechu ... szczęścia i zdrowia ...

tak było w tym, który żegnam :) ...

celebrowanie chwili ...

2011-12-29T22:36:00.008+01:00

... przeczytałam kiedyś, że życie jest jak butelka dobrego wina - to czy postawimy ją na półce zerknąwszy tylko na etykietę czy postanowimy otworzyć :) i poczuć smak i zapach to już tylko nasze widzimisię :) ... świąteczna niespieszna i wyjątkowa atmosfera skłoniła mnie a konkretnie mój umysł do roztrząsania tegoż tematu ... bo móc tak celebrować każdy dzień ... to przesada ? ... zarozumiałość wobec życia ? czy tylko zaopiekowanie się przemijającym obok czasem ...? :) ...

każdego dnia czas przepływa nam przez palce ... wielu rzeczy - bo z litości dla siebie nie wspomnę o tych wielu niezauważonych osobach - nie dostrzegamy ... w zasadzie bez specjalnego powodu ... nie ... powód jest tzw brak czasu :) ... najsilniejsza i stabilniejsza od czegokolwiek zdobycz naszej cywilizacji :) ... a gdyby tak sobie pocelebrować ... przeżyć mijane chwile ... nadać im znaczenie ... hmm???:) ... pomijam grzmienie psychologów, którzy w takim właśnie braniu się za bary z życiem widzą szansę rozwoju osobistego ... dobra to brzmi zbyt poważnie ale dla własnej radości i satysfakcji ... po prostu robiąc coś mieć świadomość co to ... rozmawiając z przyjaciółką słuchać i wiedzieć o czym ona mówi ... pić kawę i pozwolić sobie na świadome wdychanie jej aromatu ... na odważne bycie sobie z samą sobą wbrew temu wszystkiemu co frywolnie zostawiliśmy na chwilę potem :) ... hm ... być czasami jak Scarlet O'Hara i "pomysleć o tym jutro" :) dla nas jutro to sekunda po tym jak obejrzymy dno filiżanki :) ... no właśnie tylko śliczna Scarlet była damą i taki luksus celebrowania siebie miała we krwi :) ...

... tak pokrętnie mi wyszło, że ta cała celebracja to wysiłek :) ... ale warto dla siebie ... dla niego ... dla nich :) ... choć kombinowałam leniąc się na kanapie to ten kwadrans musiałam sobie wywalczyć ... bo piesa atakowała mnie kilka razy (w końcu oddałam paluszki i piesa znikła:) ) ... bo małż miał niecierpiące zwłoki sprawy ... nic z tego trafił akurat na moją celebrację siebie więc audiencji nie było ... teraz kończę i łaskawie pocelebruję jego widzimisię ... chyba, że trafię na focha :) ...

:) a teraz najważniejsze ... kiedyś jak mamrotałam sobie o tym jak to ja widzę święta w widzimisię swoim dotarłam do bożonarodzeniowego poranka ... i do fotela w którym to usadzona wygodnie w pidżamce pije sobie kakało i słucham kolęd ... i jest taki mały ... wspaniały duszek który mnie wysłuchał i choć dzieli nas ocean to właśnie Basia stworzyła mi część tego małego raju którego tak chciałam :) ... Baśka jesteś niesamowita właśnie dlatego,że słuchasz i w tym co ktoś mówi bezbłędnie odnajdujesz to czego potrzeba ... te świąteczne papucie ( i inne inszości też) :) ... ale ciaputki nade wzystko ... dały mi strasznie dużą frajdę bo tego chciałam ... teraz chcę umieć tak słuchać innych jak Ty :) ... wielki buziak (no nie będę ukrywać ... podziwiam ... kocham i zazdraszczam takiej finezji ) ...

:) kolejne najważniejsze to podziękowania dla Was wszystkich, którzy bywacie ... czytacie ... dziękuję za wszystkie życzenia świąteczne ...

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, i zmykam bo foch murowany ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Kochani :) ...

2011-12-24T14:21:00.002+01:00

W Dzień Bożego Narodzenia

Wszystko jest, jak przed rokiem:
na szybach srebrne kwiaty
i ten sam obraz w ramach okien;
świat biały, jak opłatek...

Będzie wilia! - Uśmiechną się ludzie,
do świątecznej zasiądą wieczerzy -
błogosławiony grudzień!...
"W żłobie leży - któż pobieży..."

Pomyśl: na cudzej ziemi wśród obcych,
tacy jak ty młodzi chłopcy
i małe dziewczęta
zaśpiewają tę samą kolędę.

Pamiętaj: będą
ludzie smutni, opuszczeni,
niepotrzebni nikomu -
i nikt z nimi słowa nie zamieni,
nie zaprosi do swego domu...

Weź do ręki biały opłatek,
choćbyś nawet nie miał go z kim dzielić -
i życz szczęścia całemu światu;
niech się wszystkie serca rozweselą!...
Zdzisław Kunstman

... już niebawem wypatrzymy pierwszą gwiazdkę ...

... rok oczekiwania ... miesiąc przygotowań i ta ostatnia prosta w kuchni :) doczekają finału ...

... niech będzie najpiękniejszy z możliwych ...

... pełen miłości ... ciepła ... spokoju ... i wiary w to, że tak będzie zawsze :) ...

Iza

nie wiem ...

2011-12-21T23:46:00.003+01:00

nie wiem jak to się stało ... jeszcze wczoraj była huśtawka i leniwe popołudnia na tarasie a już za parę dni Wigilia ... czas jakoś przepłynął ... stado galopujących imadeł znikło ... pojawił się spokój i błoga świadomość dokonania dobrego wyboru ... tak w telegraficznym skrócie można opisać te kilka miesięcy mojego niebytu ...

było tego więcej :) ... zwłaszcza ostatni miesiąc był uprzejmy spłatać mi psikusa ale o tym innym razem bo to na kilka dni przed świętami absolutnie nie trafiony temat :) ...

w zasadzie to nie kilka a konkretnie dwa ... pierniczki w wersji na cito tj takie, które można podgyzać bez narażania się na stomatologiczną katasrtofę- są ... piernik jest ... śledzie nabierają korzennego smaku i aromatu ... pod pokrywą największego gara pyrkoli się bigos ... w ciepłym zakątku kuchni nabiera mocy zakwas na barszczyk czerwony ... czyli wszystko zmierza do najpiękniejszej kolacji w roku :) ...

dziś będzie tylko trochę świątecznie ... bo cofam się o tydzień do mojego prezentu dla kuchni ... yhm ... moja kuchnia i ja mamy nowy - stary pomocnik kuchenny ... zawsze było we mnie chciejstwo posiadania takiego mebelka ... tylko ciągle coś stawało na drodze ... albo nie do końca wiedziałam jaki ma być ... albo nie było takiego jak sobie w końcu wydumałam ... albo -co najczęściej dokuczało - był odpowiedni tylko akurat ministerstwo finansów gospodarstwa domowego miało inszą inszość na względzie i chciejstwo zbytku pod postacią jaśnie pomocnika musiało czekać ... aż pewnego dnia grzebiąc w garażu za czymś mało istotnym dla sprawy natknęłam się na stary stół ... nie taak stary aby mógł sam w sobie stanowić shabby rarytasik... małe paskudztwo powstałe w wyniku prostej konstrukcji i profanacji drewna lakierem poliuretanowym ... mała pomarańczowa pokraka ... w dodatku postawiona tak, że ledwo uratowałam przednie zęby po tym jak się o niego omal nie wywaliłam ... w stresie miewam przebłyski kreatywności i w tym gracie ujrzałam nowy ... elegancki pomocnik ... kilka dni walki z poliuretanem ... kilka dni szlifowania ... trochę bielenia i woskowania ... dwa kółka i voila ... oto i on ... Teodor ... :) ...

no cóż ja Teodora uwielbiam ... nad nim będzie półka ... i tablica jutowa ... niebawem :) ...

... i ja też niebawem wrócę ... jeszcze przed Bożym Narodzeniem :) ...

dobranoc i dziękuję, że pomimo mojej skąpej aktywności wciąż mam gości ... wielkie buziaki

ładowanie baterii :) ...

2011-09-04T22:15:00.002+02:00

Koniec lata … intensywny jak dla mnie … wiele trudnych decyzji … wiele wątpliwości i nieopuszczające mej głowy wrażenie, że przebiega przez nią stado galopujących imadeł, … dlatego na ten weekend czekałam bardziej niż na wszystkie inne … potrzebowałam tych pięknych poranków i tych dwóch słonecznych dni... potrzebowałam tej chwili, aby spojrzeć za siebie z dystansem i pomyśleć spokojnie …

Poleniuchowałam sobie dziś na tarasie … pobujałam … nacieszyłam oczy kolorowymi jeszcze i obficie obsypanymi kwiatem tarasowymi królowymi … nie spieszyłam się z wypiciem kawki … wręcz celebrowałam jak ważny rytuał … i trochę lepiej … szkoda, że ten weekend miał tylko dwa dni … a na kolejny muszę czekać długich pięć … niby standard, ale przydałaby się jakaś anomalia J … zawartość słoneczka w słońcu była spora, co mam nadzieję pozwoliło mi naładować baterię … i wytrwam J …

Słonecznego tygodnia życzę wszystkim … sobie wyjaśniającego J … zostawiam parę obrazków z mojego tarasu … i jeden statek z zapracowanym modelarzem J …

stół ... i prawie otwarcie :) ...

2011-08-28T18:49:00.005+02:00

pisałam kiedyś o zmianach, jakie zaplanowałam w sektorze 0 … sektorem 0 nazywam salonik … kuchnię … hol i wiatrołap (o nim tutaj) … zaplanować było łatwo … realizacja, jako że czyniona w wyrwanych codzienności skrawkach czasu szła mozolnie J … nie ma, co narzekać, bo wciąż posuwa się do przodu …

beżowe do bólu ściany saloniku i kuchni przeszły w tony szarego … bardzo mi z nimi dobrze J … z industrialną formą tynku w kuchni przeżyłam sporo trudnych chwil … nie mogłyśmy się jakoś dogadać … był moment, gdy wyobrażenie o fabrycznej ścianie i ona sama nie mogły się pogodzić we mnie … potrzebowały czasu i teraz jest ok. … kuchnia dostała też nowy okap i ta minimalistyczna jego forma jest dla mnie idealna … brakuje tam kilku detali, ale są bliskoJ …

najbardziej cieszy on.. stół … był czarnym, nieoszlifowanym diamentem wyoranym w odmętach allegro J … dwa lata zdzierałam różnymi technikami pokrywającą go czarną szatę, … gdy wreszcie doryłam się do drewna nie bardzo wiedziałam, co teraz … aż pomysł i wiedza przyszły same … pozostałam przy naturalnej barwie drewnianych słoi … lekko je tylko wybieliłam pastą i zabezpieczyłam woskiem … wyszło jak trzeba … blat już gotowy a nogi jeszcze dopieszczam J …

to kilka obrazków z sektora 0 …

bohater saloniku ... stolik przy którym herbatka czy kawka smakuje inaczej :) ...

tynk, który walczył z nami a my z nim ... nie ma wygranych i przegranych ... jest akceptacja :) ...

nogi stołu tu na etapie nakładania bieli ...

trawertyn w kuchni i blat stołu jakimś cudem są w jednej tonacji ... ja jestem w niebie samoakceptacji ... i okap ... nie mogłam odnaleźć jego właściwej formy ... przyszła sama ... tak jak rama na nim ...

... do Nieletniej ... słoneczko no dobrze dla trojga ... dla trojga :)

kompromis kinkietowy ... nordale same sobie winne :) ... kto to widział tak się cenić ...

ukochane poduchy :) ... i ulubiony kącik :) ... z poduchami wiąże się historia ... historia pewnej przyjaźni :) ...

napracowałam się nad tym stołem ... ale warto było ... bo mogę sobie powiedzieć "to jest to ..." ... :) ...

miłego tygodnia życzę wszystkim .. niebawem relacja z Dymarek ...

chce na wieś ...

2011-08-14T01:24:00.005+02:00

Lato 2011 … jedziemy do Krakowa, bo tam mamy poznać … spotkać i zabrać do nas przybyszy z daleka … znamy się tylko z pisania J i to głównie w pięknej części tych tandemów … gnamy w tym skwarze, bo. … bo ja opóźniłam wyprawę o godzinę … ups no dobra domownicy mnie czytają więcej niż godzinę J (dwie godziny to też więcej niż godzina napisałam prawdę … nie komentować … to do tych w domu) … powód jednak miałam ważny, bo usiłowałam się przez kilka godzin odkoloryzować … dzień wcześniej pani w studio kosmetycznym miała mnie zrobić na delikatny brąz … pistolecikiem.. mamy XXI wiek i można, … gdy rano zobaczyłam swoją opaloną wersję to zatęskniłam za tą bladą … w dodatku Nieletnia na mój widok zakrzyknęła „wow … mam mamę plastika…” (pisownia świadoma), czym skutecznie dobiła moje i tak nędzne samopoczucie … kilkanaście kąpieli potem … i godzinę zapóźno!!! nie wyglądałam lepiej … za to pierwszy raz w naszym domu stała kolejka pod łazienką… no i obsuwa czasowa … a Oni czekali …

Małż Adam człowiek punktualny i akuratny tudzież wariat usiłował nasz rupieć zmusić do przemiany w torpedę … i może i by zmusił, ale jeszcze są drogi … no właśnie „są czy nie są …?” oto jest pytanie … Oni w końcu dzwonią, bo czekają … i słyszą, że muszą czekać dalej, bo my jedziemy …

Krakowski Rynek … 6 lipca … za diabła nie pamiętam, która godzina (nie ta umówiona w każdym razie, … buuu) … małż z debetem na honorze, bo się spóźnił a on się „nie spaźnia się „ jak mawiała moja pani psorka” … ja z trudem w 6 cm szpilce usiłująca z fasonem jakimś nadążyć … i tak robiłam na tyłach raz po raz zrywając ociężałe cielsko do biegu po to tylko żebym zasapana.. po chwili zdała sobie sprawę, że nie dam rady … i tak stanęliśmy … małż gnany wiatrem i ja zdyszana … z językiem jak Azor … pierwszy raz zadowolona z „plasiku”, bo rozpalonego lica nadludzkim zmęczeniem pogonią za chłopem przynajmniej pod warstwą brązu nie było widać … i tak stanęliśmy przed Nimi .. siedzącymi przy stoliku … przy nie wiem, której kawie … uśmiechnięci … uff … w końcu ten czas spędzony u wuja Sama zrobił swoje … Leszek dyplomatycznie ściemnia „yes ok.” J …

Trochę leniwego chłonięcia tych endorfin, jakie ma Kraków … skomercjalizowany czy nie zawsze będzie to miał … jakiś mega deser … i jedziemy do nas … oczywiście zgodnie z prawem ironii losu nr 15 po sześciu dniach deszczu non stop … po bardzo chłodnych żeby nie powiedzieć zimnych dniach mamy piękny słoneczny dzionek … i upał … a my w puszce … za jedyny ratunek mając przeciąg … Łeby chciało pourywać … decybele zabijały wszystko, co dwie kobiety … obie z małomównych powiedzieć chciały a czego pomimo krzyku usłyszeć nie mogły … małż hamuje i nagle pada … „widzieliście Tokarnię „ … „nie” odpowiadam ja, choć małż pyta bynajmniej nie mnie.. ale ja o zgrozo nie byłam w Tokarni … no, bo ja mieszkam w świętokrzyskim tylko czterdzieści lat J … (od urodzenia, … ale jeszcze się nie rozejrzałam ·) … zgłupiałam, bo mi z taką kreatywną propozycją wyskoczył … zawsze to ja byłam od organizowania szlaków i tak dalej a on od pilnowania żebym z aparatem za bardzo z tyłu nie została, bo wiadomo zaginę i zabłądzę trzeba będzie z Mongolii deportować po spacerze na połoninach … Basia i Leszek, bo to Oni odważnie zaryzykowali dwa dni z Nami J od Tokarni zaczęli wizytę w pewnym … małym mieście … J

... małż … mnie zaskoczył … po 15 latach J no kochanie ! … Tokarnia oczarowała … zachłysnęłam się tą wsią … pięknem w naturalności i prostocie … makami … dumnie unoszącymi swe eteryczne, mocno czerwone kwiaty … chabrami … przydomowe ogródki takie zwyczajne bez planu czerpiące swą urodę z przypadku … ławeczki przed a nie za domem by po ciężkim dniu popatrzyć na wieś i pogadać z sąsiadem … no właśnie tylko sąsiada nie ma, … bo ten raj to skansen …
...
i na koniec ...

... miłego weekendu :) ...

ps. za parę godzin w Tokarni będzie można podziwiać stare samochody i motocykle ...

Kraków ... z dedykacją :) ...

2011-07-29T21:03:00.004+02:00

Kraków … zawsze tam chętnie wracam … zazdroszczę trochę szczęśliwcom przecinającym Planty każdego dnia … mogą patrzeć na to miasto inaczej … ja patrzę zawsze zachłannie i trochę jak dziewczynka wpuszczona po raz pierwszy do sklepu z zabawkami … tyle jest, wokół, że trudno wybrać, … dlatego zawsze jest koktajl … tradycji spowitej w otoczce anegdot i legend … i tego, co nowe … modne … dziś Kraków z dedykacją :) ... dla tych co się zastanawiają :) ... dla Basi i Leszka ...

... oplatające Rynek kamieniczki … z których każda ma swą historię to miejsce magiczne … z zadumy wyrywa hejnał ... uśmiecham się pod nosem na wspomnienie jak zachwycony Bolesław Prus narzekał, że wszystko w tym Krakowie wspaniałe i … „spałbym dobrze tylko jakiś wariat grał na trąbce, co godzinę … „ … co więcej minęły lata a hejnał, co godzinę wciąż rozbrzmiewa J … tylko szyby inne i śpi się dobrze … nawet w najbliższym sąsiedztwie Kościoła Mariackiego J

… sącząc leniwie kawkę zawsze jest, na co popatrzeć … spektakl trwa każdego dnia a jak ma się szczęście można trafić na Festiwal Teatrów Ulicznych … można wtopić się w zapatrzony tłum … można pozostać przy stoliku i tylko być …

... można przejść trochę dalej by zjeść małe francuskie śniadanko w „La Petite France” (więcej u Mimi:)) … można o ile nie ma się oczu utkwionych w maszkarach i nie minie się tak wspaniałego miejsca … ja minęłam … na tej samej ulicy jakimś cudem nie przeszłam obojętnie obok koszy z lawendą szczęśliwa, że znalazłam mały francuski akcent w tym polskim mieście … ale na te serki i bagietki wrócę J … i do tych małych sklepików z tym wszystkim, co mojemu mężowi w domu niepotrzebne też wrócę J …

… jest też w Krakowie coś, czego długo zrozumieć nie mogłam … Planty … zielona granica, oaza oddzielająca serce Krakowa od reszty miasta … czasami w swoich wędrówkach przecinałam je kilkakrotnie … z ulgą odpocząć tam można na ławeczce w cieniu starych drzew... z ulgą, gdy się już zrozumie, że ten park biegnie „wokół” a nie jak to zwykle bywa „przy” …

… każdego dnia wokół Sukiennic i pod kamieniczkami przechodzi tłum... a w tym tłumie wiele ludzkich historii … ludzie się mijają i spotykają J (prawda Basiu J) … i choć nie wszyscy są tu turystycznie to nikt się nie spieszy … każdy chłonie siłę grodu, bo takie miejsca gdzie historia przeplata się z współczesnością są źródłem energii...

… turystami są z całą pewnością ci, którzy poznają miasto z perspektywy dorożki … tak dorożki wpisane są w krajobraz krakowskich uliczek a od 5ego stycznia 1988 roku Kraków ogłoszony został matecznikiem i stolicą wszystkich dorożek świata, … choć dorożkami przemieszczano się w wielu miejscach to tylko po krakowskich traktach sunęła zaczarowana dorożka … Baśka i Misiu – dwa mądre koniki same rozpoznawały baszty i wiedziały jak dojechać na Wawel, … ale co się dziwić jak Zaczarowany Dorożkarz mówił do nich wierszem J … było wówczas w Krakowie 235 dorożkarzy a tylko jeden - Jan Kaczara - i doróżka nr 13 (czy 6 tu nie ma zgodności) dzięki mistrzowi Gałczyńskiemu pozostał w wierszu …wszyscy mają swoją tablicę w kamienicy „Pod Murzynkiem” … a i dziś dorożka, choć niezaczarowana· … może zawieźć do „Wierzynka” na zieloną gęś J …

Zawsze się zastanawiałam, w czym tkwi magia i siła tego miasta … nie mojego a jednak chętnie do niego wracam (i nie mówię o Galerii KrakowskiejJ) … i poznaję za każdym razem na nowo … i może męczyłabym się jeszcze długo raz po raz zadając samej sobie pytanie gdyby nie wpadła mi w ręce książka Małgorzaty Terleckiej – Reksnis będąca zapisem rozmów autorki z Gustawem Holoubkiem … w słowach tego wielkiego aktora znalazłam odpowiedź … „ … jestem, bowiem przekonany, że bez zrozumienia tego, co się działo dawniej nie ma żadnego postępu … nic nowego nie może pojawić się w autentycznie odkrywczym blasku i kształcie, jeżeli nie towarzyszy temu świadomość stałych, niezmiennych wartości … skąd to się bierze? … no właśnie z Krakowa, w którym tradycja nieustannie przeplata się z nowoczesnością, … bo to miasto to nie tylko kościoły, Wawel i tradycje, konserwatywne mieszczaństwo … to także postęp i awangarda … po dziś dzień to miasto jest matecznikiem awangardy w sztuce … znamienne, że prawdziwa awangarda może urodzić się tylko w miejscach, w których kultywuje się tradycję …” …

… i dlatego następna wizyta w Krakowie to będzie spacer śladami andrusów z kaszkietem na bakier … J … pewnie wiecie gdzie :) ...

... słonecznego weekendu życzę :)

przy skwerku na Kazimierzu ...

2011-07-17T00:17:00.005+02:00

Krakowski Kazimierz … piszą o nim, że jest jak Soho czy Montmarte …

... Jan Olbracht w 1495 przenosi Żydów z Krakowa na Kazimierz … od tamtej pory na niewielkiej powierzchni rozwijają się dwie tak odmienne kulturowo cywilizacje …

Na czym polega cud tego miejsca, … dlaczego wśród starych kamienic … wąskich, brukowanych uliczek tak chętnie błądzimy … i czego szukamy …? … tajemnic?… tchnienia historii? … echa legend?...

… miasteczko wygnań i powrotów … zrodzone z miłości … jak przekonuje lekko mijająca się z prawdą legenda o Esterce … wpisane w Polskę …

… od rysunków Zygmunta Vogla zaczyna się moda na Kazimierz … środowisko puławskie Izabeli Czartoryskiej umacnia pozycję miasteczka, jako ośrodka przyciągającego ludzi z Towarzystwa Cyklistów, lekarzy, artystów i literatów… bohema J … wreszcie tutaj kiedyś mieszkali najwybitniejsi żydowscy uczeni … tutaj ukształtowała się aszkenazyjska tożsamość … tożsamość Żydów Europy Środkowo – Wschodniej …

… kamienice … pojawiają się na pierwszych rysunkach Vogla … drewniane i murowane … początkowo z ciemnymi kuchniami … ok. roku 1500 na fali boomu zbożowego powstają słynne kamieniczki … kilka epok potem Jan Koszyc-Witkiewicz z maestrią odbudowuje zniszczony Kazimierz … słusznie w kamieniczkach łączy kamień i cegłę … nie słusznie pozostawia je bez tynku … a kazimierzowskie słynne kamieniczki mieć tynk powinny …

A dziś ? … nie wiem, co mam myśleć o Kazimierzu, … bo za mało go znam … wiele razy będę musiała tam wrócić … wiele się dowiedzieć … o tym kiedy i jacy ludzie tworzyli to miejsce ... o tym jak potraktowała je historia ... i wreszcie o tym jakim stało się dziś ...

... tydzień temu spacerując pośród wąskich uliczek … dziwnie puste wydały mi się domy, choć ich partery wypełniają bary i kafejki … to z całą pewnością miejsce pełne magii … stare, odrapane kamieniczki nie wydają się brzydkie ... sklepiki i kafejki mają to coś czego się w takich miejscach szuka ... tylko ja nie wiem czego tak naprawdę w nich szukałam ... zanim się dowiem chętnie będę na Kazimierz wracać ...

Magnolia ...

2011-05-13T21:19:00.007+02:00

Przypadek … wiele może, … choć często niedocenia się jego mocy … przypadkiem zauważyłam któregoś dnia magnolię … wiem, od kiedy inżynieria genetyczna roślin ma swoje do powiedzenia widujemy je w naszym klimacie częściej … i choć nie jestem w stanie odmówić temu kwiatu piękna to jest w nim coś, co sprawia, że mam do niego dystans … kojarzy mi się ze smutkiem … tajemnicą i zranioną duszą … tamtego dnia magnolia zmusiła mnie do myślenia o sobie, bo była żółta … mignęła mi tylko, ale nie dawała spokoju … wróciłam do niej na spacerze … zrobiłam zdjęcia przy okazji wnosząc pierwiastek energii do znużonego leniwym popołudniem biura, bowiem gdy weszłam by zapytać czy mogę „zrobić zdjęcia magnolii” dwóch panów uniosło błędny wzrok … i przez ułamek sekundy w ich oczach widziałam ożywienie i nadzieję mówiącą „klient” … i natychmiastowy uśmiech (oszczędzę sobie analizy jego wymowy”, gdy zdradziłam powód mego wtargnięcia J … w zasadzie gdybym wykazała się refleksem i uchwyciła to „coś” to efekt byłby bezcenny J …

Żółta magnolia … byłam … zobaczyłam … zrobiłam jakieś zdjęcia i nic … ciągle czegoś szukałam … w końcu znalazłam … wiele lat temu obejrzałam „MAGNOLIĘ” Andersona … film będący doskonałym studium ludzkich zachowań i ludzkich dramatów …

... pokazuje historię jednego dnia z życia zwykłych ludzi … wszystkie te postacie, pomimo iż są one bardzo różne, łączy jedno - osobisty dramat braku akceptacji ze strony innych ludzi, … co gorsze brak akceptacji samego siebie oraz niemożność odnalezienia własnego miejsca w życiu … wszystkich nęka wstyd … i zdają się mówić „przepraszam” …

... Anderson mistrzowsko splótł równolegle toczące się wątki i epizody w wibrującą opowieść o potędze przypadku i potrzebie miłości … film przypomina misternie napisany polifoniczny utwór muzyczny a muzyka podkreśla w filmie rytm opowieści … film bez muzyki i muzyka bez filmu ... każde samotnie jest dużo słabsze ...

Dużym atutem obrazu jest siła operowania symbolem … w każdym salonie w filmie pojawia się obraz magnolii … w pewnej scenie pojawia się stacja benzynowa Mobil, prawdziwą nazwą firmy Mobil jest... Magnolia Petroleum … ten kwiat od plakatu filmu do jego końca o czymś w filmie mówi ... o czym ? a konkretnie to może raczej zapytam ... co? ...

Pamiętam, że wtedy, gdy go obejrzałam przede wszystkim zadałam sobie pytanie „ile może się wydarzyć jednego dnia!? …” … i dlaczego symbolem w tym filmie jest tytułowa magnolia??? … w dodatku żółta …

Poszukałam i znalazłam swoją odpowiedź … w sztuce magicznej kwiaty magnolii służą do czarów miłosnych … kładzie się je pod łóżkiem kochanka żeby pozostał wierny … w filmie Linda wyrzuca sobie wyrachowanie i niewierność wobec umierającego męża … on sam w konfrontacji ze śmiercią żałuje tego jak żył … zostawił żonę i syna w najtrudniejszym dla obojga momencie życia …

... w mowie kwiatów magnolia szepcze „wstyd mi” … „przepraszam” … a żółty dla przeciwwagi wnosi dążenie do wolności, uwolnienia intelektu … rozwoju … oświecenia … może to nadzieja dla zadających sobie pytanie bohaterów „czy jest jeszcze dla nas ratunek … „ … może to podpowiedź …

I jeszcze … moja herbaciarka … każdy widział chyba „Śniadanie u Tiffanego” … i chyba każdy pamięta Holly … zwariowaną dziewczynę … pozornie beztroską … poszukującą swojego ja … zaplątaną w tym szukaniu … na mojej herbaciarce wśród magnolii …

... chyba zacznę wierzyć w mowę kwiatów …

... życzę udanego weekendu :)

NIEZAPOMINAJKA :) ...

2011-05-03T13:59:00.003+02:00

Minęło trochę od ostatniego wpisu … zbyt sporo … nawet na „miesięcznik” się nie wyrobiłam, … dlaczego?:) … mały remoncik … życie w artystycznym nieładzie, w którym były chwile zwątpienia i takie, w których zastanawiałam się czy szpachelka w roli narzędzia do rozsmarowania masełka na chlebku da radę …jak się okazało skutecznie odsunęły mnie od pięknego ... uporządkowanego świata blogowego ... były … słowo mało trafnie użyte, bo wciąż są J …

Zaczęło się od kuchni … i przekonania, że na ścianach ma być tynk … taki szary … byle, jaki … fabryczny … i taki wyszedł po to bym mogła zrozumieć, że nie o to mi chodzi … a zrozumiałam po trzech tygodniach, bo tyle wymagał czasu proces technologiczny połączony z czasem wykonawcy (małżem znaczy) … i tak stanęłam przed ścianą „taką jak chciałam” i „taką, jakiej nie chcę” … i aktualnie ściana trwa … a ja kombinuje … inwestor i wykonawca w jednej osobie w błogiej nieświadomości … potrzebuje czasu na przyjęcie wiadomości, że to nie jest finisz J …

Już obawiałam się, że święta zastaną nas na drabinie … cóż jednak święta znaczą J … salon został pomalowany w jeden dzień … wykonawca zasłużył na duże brawa … maleńkie sprostowanie jeden dzień sufit i jeden dzień ściany … plus jeden na okna … firanki … w sumie jedna dziesiąta czasu poświęconego „niezrobionej wciąż” kuchni … posiadane mebelki i durnostrojki zajęły swoje miejsca i udało się stworzyć namiastkę wymarzonego nastroju w saloniku …J… po „tym wszystkim” Wielkanoc przyszła nie wiadomo, kiedy … małż z przemęczenia wziął był i padł na anginę … a ja i Nieletnia dzielnie go pielęgnowałyśmy …

... a ponieważ opatrzność najwyraźniej pomyślała, że bez kurzu będzie mi smutno, … bo kuchnia i ciągłe czyszczenie tynku przyzwyczaiły mnie do istnienia w pyle … to kurz i to w wersji makro mam wciąż … tym razem z ulicy … tu muszę nadmienić, że choć w linii prostej mam do centrum kwadrans (pieszo) … to ulica, przy której mieszkam nawierzchnię ma polnej ścieżki … ziemia i kamienie za to, co roku nowe, bo wielka jest pasja „kogoś” w nasypywaniu (z niepokojem oczekuje, kiedy mój domek zacznie dostarczać mi emocji życia w suterenie … i zabawy w, „do kogo należą te buciki”) … Od momentu zamknięcia remontowanego odcinka ulicy 1-go Maja nasza uliczka stała się dwukierunkową drogą szybkiego ruchu – można rzec obwodnicą.

... droga objazdowa wytyczona w zgodzie z przepisani biegnie dwie ulice dalej, brakuje jednak czytelnego opisu i wyobraźni - o tym, jaką drogę wybiorą kierowcy decyduje tylko i wyłącznie ich inwencja twórcza, a ulica nasza jest pierwszą z wyboru … to, po co pomyśleć !!!… nic to, że brak chodnika … ba brak nawet pobocza … samochody tną (w pedale mając, że to teren zabudowany) ile fabryka dała … już za pierwszym wszystko ginie za zasłoną kurzu i już drugi nie ma prawa zauważyć, że gdzieś tam może być wracające ze szkoły dziecko ... przy nasileniu i szybkości szukających objazdu pojazdów droga ta stała niebezpieczna a dotarcie do własnego domu to wypadkowa adrenaliny towarzyszącej śmiałkom przebijającym się przez pustynną burzę z ryzykiem kluczenia w slalomie nic nierobiących sobie z pieszych rajdowców bez wyobraźni … i tak zieleń i dom obsypane są grubą warstwą ulicznego kurzu … krajobraz jak po eksplozji w cementowni … w tym wszystkim dzielnie zakwitły niezapominajki … w trawniku zaistniały piękne i skromne stokrotki …

Interwencje … jak do dziś bez skutku … wielka nadzieja związana z czwartkiem, … ale nie będę zapeszać …

… spadł deszcz … udało się złapać oddech … wyjść z domu nadal strach, bo teraz można się utopić … i nic tylko zakrzyknąć … ŚWIAT JEST MIŁOŚCIĄ JJJ: …

dlaczego "NIEZAPOMINAJKA" ... bo to majowa solenizantka ... drobna ... piękna i niewiarygodne jak mocna :) ...

szelest ...

2011-03-10T21:57:00.006+01:00

„[…] niewiele rzeczy ma na człowieka tak wielki wpływ jak pierwsza książka, która od razu trafia do serca..”
.........................................................................................
...................................Carlos Ruiz Zafon „Cień wiatru”

Książka... zanim słowo pisane zostało w niej zamknięte pomiędzy okładkami przeszło wiele form … były malowidła na ścianach jaskini … tabliczki … papirus … wreszcie papier … i pierwsze książki …

… kiedyś była tylko ludzka pamięć i słowo przekazujące tradycje … prawdy … osiągnięcia kolejnym pokoleniom … szczęśliwie dla nas, bo jak wiemy pamięć nasza a i przodków, choć żyjących w ekologiczniejszych warunkach atmosfery obarczona jest i była błędami, … zatem szczęśliwie dla nas na kartach książek pokolenia zostawiały swój przekaz w różnych formach i możemy czerpać z nich wiedzę … to bardzo miła i szczodra okoliczność losu :) ...

… to całe moje gadanie o książce oczywiście jest odpowiedzią na zaproszenie Marty … jakiś czas temu już, ale doczekało się swoich pięciu minut … miała to być prezentacja biblioteczki … będzie opowieść o książce w moim życiu … nie wszystkie, bowiem lektury, które pozostawiły we mnie ślad posiadam na półce … ba te, które posiadam nie mają jeszcze zaszczytu mieszkać na półce, o jakiej dla nich marzę … a jednak bezdomne w pewnym sensie … inne gościnnie u mnie tylko przebywające :) są … od bardzo dawna i będą zawsze … w tej tradycyjnej postaci, bo choć strach przewidujący dla nich koniec w obliczu wirtualnych woluminów czy panoszących się Audiobooków … dla mnie nie jest groźny … nigdy nie zamienię pachnącej drukiem kartki na ekran monitora … szczerze mówiąc nie umiem tak czytać … książka … cichy kąt … ciepłe światło lampki … kubek kakao i ja zaplątana w kocyk to specjalny świat … to magia i coś tak miłego dla duszy jak masaż dla ciała … ekranizacje … można zobaczyć, ale po przeczytaniu … ilekroć nie zrobiłam odwrotnie zawsze byłam mocno zaskoczona … do dziś pytam, dlaczego piękny, ale jednak dość osobliwie traktujący powieść film „Pożegnanie z Afryką” nosi ten tytuł … jeszcze gorzej dla mnie jest z „Drzwiami w podłodze” … nie wiem jak Irving, ale ja nie jestem zachwycona … o „Samotności w sieci” powiedziano już tyle, że ja mogę przemilczeć … to tylko kilka tytułów gdzie czytać jest daleko przed oglądać :) …

... pochłaniam wszystko ... biografie … z ciekawości, … bo opowiadają o życiu ikon … postaci, które podziwiamy i cenimy … to duża gratka móc poznać okoliczności, które kształtowały zacne postaci, … co czuli, … jakie emocje przeżywali … to jak podglądanie :) a przy całym negatywnym bagażu tego zjawiska … któż tego nie pragnie :) …

... powieść … wiele ma postaci a ja kocham każdą … historyczne … podróżnicze … kryminalne … obyczajowe … każda zabiera do innego świata … każda odkrywa coś nowego … wreszcie każda pozwala czegoś się nauczyć … nie będę wymieniać tytułów, bo zbyt ich wiele … wpadam zawsze w korytarz tematyczny … zwiedzam najodleglejsze zakątki z Cejrowskim, Kapuścińskim czy innym znamienitym podróżnikiem aż jakaś saga mnie od podróżowania po lądach odciągnie na rzecz przemierzania z rodzinami epok … Grzesiuk otworzył kufer z cierpieniem czasu wojny … Stanisłwa Fleszarowa Muskat odkryła ludzkie emocje … Chmielewska pokazała jak rozśmieszyć można słowem a Dan Brown jak precyzyjnie go użyć …

... czasopisma … tonę w ich zbieractwie … te o wnętrzach … te o podróżach … kulinarne … o dzierganiu i szyciu a ostatnio :) o fotografii … miesięczniki w moich zbiorach potrzebują dużego regału i stabilnych półek :) …

Kiedyś książka była luksusem dostępnym tylko dla nielicznych … druk … jego rozwój i popularyzacja wprowadziła ten kiedyś przeznaczony dla nielicznych rarytas do każdego domu … dziś można kupić każdą, kiedy się chce i w jakiej sobie życzymy postaci … kieszonkowe … tańsze w skromnej szacie i wydania „na bogato” … jak sobie czytelnik życzy lub jak sobie może pozwolić … w tym miejscu muszę wspomnieć o „kioskowych” seriach... można zapytać „po co” skoro w księgarniach mamy każdą pozycję na wyciągnięcie ręki … pojawiająca się, co tydzień kolejna pozycja serii nabywana jakby w odruchu a nie z potrzeby czytania … posądzana o bycie meblem na półce dla obwoluty … jest jednak cennym nabytkiem … bo choć wielu oczami kupiło pastelowe okładki to też wielu zajrzało pod nie … to jak z paczką kukułek … jak mam w szufladzie … zjadam … :) … mam takie „kioskowe” mebelki i bardzo się z nich cieszę … o ich wartości decyduje treść …

Są też takie książki w moich zbiorach, które cieszą nie tylko dla zawartości … mówię o tych wyszperanych w antykwariacie … starszych wydaniach z pożółkłymi kartkami i bagażem czasu … takie są amuletem i skarbem szczególnie cenionym … "Dobranoc dla dorosłych" to jedna z nich ... bedzie o niej więcej :) ...

Aby powstała książka … potrzebny jest człowiek, który ma pomysł i dar pisania … potrzebny jest też papier, … dlatego gdzieś ktoś musi ściąć drzewo … kocham drzewa i książki i tak sobie myślę, że przyjemność czytania jest kontynuacją wsłuchiwania się w szum drzew … w tym szeleście gałęzi, liści szarpanych wiatrem można tak wiele usłyszeć :) …

pobudka :) ... z kartą MultiSport ...

2011-02-27T20:08:00.002+01:00

... zima na finiszu ... mam nadzieję ... choć jedyny dostrzegany zwiastun to dłuższy minimalnie dzień ... dobre i to bo senność, brak energii, wzmożony apetyt i pogorszona samoocena to konsekwencja braku światła ... winny - szyszynka ... bo to ona rejestruje długość dnia i natężenie światła ... w ciemności wydziela melatoninę - hormon, który pozwala wyciszyć się i zasnąć ... ale skoro dzień jest dłuższy to zimowe rozleniwienie powinno ustępować wiosennej werwie ... z bardzo silną motywacją ... w mocno minusowej temperaturze staram się doszukać jakichkolwiek symptomów wiosny … najmocniejsze tchnienia ciepła jakie ostatnio udało mi się namierzyć to pastelowe opowieści Mimi :) … zaraziłam się tam mocno tymi kolorami i mam nadzieję oswoić je dla siebie … ale to później …

... wspomniany koniec zimy dokucza … to ciężki czas bo zapasy się kończą … psyche potrzebuje energetycznej motywacji … phisis niemrawa po zimowym obrastaniu w tłuszczyk już nawet nie jedzie na oparach … tu bak jest zwyczajnie pusty … widać dno … a po mnie widać, że złapałam się w pułapkę przesilenia zimowo-wiosennego i coraz częściej irytuje mnie coś co irytować nie powinno … coraz częściej wpadam w złość, co do której zasadności sama mam w przypływie chwili prawdy wątpliwość sporą … coraz częściej mam zwyczajnie przysłowiowe muchy w nosie … a to że nie częściej, a zawsze po pokonaniu kilku schodków dysze jak siedmiogłowy smok … głowę mając tylko jedną to już fakt alarmujący …

... postanowiłam coś z tym zrobić … i może na samym postanowieniu rzecz by się skończyła ale jako, że stałam się posiadaczką karty MultiSport to postanowienie weszło w czyn … trzeba się usprawnić i przypomnieć organizmowi, że ma mięśnie ... postanowienie przybrało konkretny plan … fitness … każdy chyba widział smukłe … uśmiechnięte dziewczyny jak z lekką finezją w ruchach rzeźbią ciało … i z taką wizją podszeptywaną przez podstępną wyobraźnię podjęte zostało wyzwanie … zaczynamy w czwartek … na ów fitness wybrałam się z Jolą ... w kupie raźniej ... pomyślałam ... za to nie pomyślałam że Jola ma 3 letnie dziecko i to zadecyduje o tym, że wybierze zajęcia zgodnie z tym kiedy ma czas a nie zgodnie z naszą kondycją ... na chwilę obecną domniemaną zresztą tylko ... i tak trafiłyśmy na zajęcia MIX … sama nazwa wniosła we mnie niepokój bo jak mix to znaczy wiele … a i owszem wiele a w zasadzie wszystko … bo tajemniczy mix to jakby esencja tego wszystkiego co w skład fitness wejść może … oparta na stepie dynamiczna roztańczona chorografia z elementami ABS TBC BUP … nie aerobiczek tylko jazda bez trzymanki ...intensywny trening mający na celu wzmocnić wszystkie partie mięśniowe … co potwierdzam bowiem odczuwam dziś wszystkie swoje partie mięśniowe a o wielu nie miałam pojęcia że istnieją :):):) …

... jak to wyglądało ... no nieźle ... brakowało Laskowika bo pantomimę w kwestii kabaretu dawałam grupie ja ... był rytm grupy i ja ...choreografia grupy i ja ... konkretna sekwencja ćwiczeń i moja sekwencja liczona "inaczej" … pani prowadząca jak opętana ciągle nadawała "prawą ... zaczynaj prawą " .. aż wreszcie zdesperowana brakiem prawej :) wprost "pani bez butów... prawą " ... no pani bez butów to JA!!! (sportowe obuwie pożyczyłam od dziecka ... bo ja nie mam ... i mi spadowywało :):):) to je zdjęłam ) ... ładowałam lewą na ten ... nie wiem co to stało przede mną ... jak już w końcu udawało mi się dogonić resztę to ... doszły ciężarki (dlatego rąk nie czuję ) ... łapki mam silne i prawie zaczęłam co drugi wymach robić z grupą a tu pani ze mnie przeszła na mamrotanie "bejzing" ... cholera żebym ja wiedziała co to ten „bejzing” ... zobaczyłam sympatycznego osła ze Szreka, który wlecze się powtarzając „niebieski kwiat i kolce …” co było dalej wiemy wszyscy … ale co najważniejsze WYTRWAŁAM … gdy w mikrofonie rozbrzmiało "dziękuje paniom" … ja żyłam i na własnych nogach z bananem na twarzy wyszłam z sali :) … wyszłam w skarpetkach, którymi zmyłam ślady po butach innych niczego nie będąc świadomą … w mokrych skarpetkach dotarłam do szatni ... wcale nie zmęczona ... za to szczęśliwa :) …

... plan zmodyfikowany … teraz możliwości zamierzam dopasować do przedsięwzięć i stopniowo dojść do mixa :) … bo choć dziś każdy ruch sprawia mi ból to wiem, że to ból wypracowany … jednak lepiej spałam … chętniej wstałam, a że iść ciężko … no cóż nikt nie mówił że będzie lekko :):):) ...

... skoro się ruszamy … to zabieram na mały spacer do Paklenicy … w słońcu … pod górę i bez zadyszki :) ...

eliminacje :) ...

2011-02-14T19:23:00.006+01:00

... pracuję nad "szyldem" bloga ... to efekt przejścia przeze mnie przez pierszy mały etap wtajemniczenia w dziedzinie obróbki obrazu ... zamierzałam zrobić "casting" wśród czterech propozycji ... niestety podkusiło ... chciałam obecny "szyld" wstawić na próbę ... chciałam dobrze ... wyszło jak zawsze ... stare zdjęcie znikło a ja za nic nie wiem gdzie je mam ... czyli falstart :) ...

... prawie casting jednak sobie będzie ... zamieszczam cztery propozycje pomiędzy którymi się miotałam ... którą wybrałam widać ... a która dla Was jest najbardziej odpowiednia:) ? ... czekam i nie ukrywam, że bardzo jestem ciekawa :) ... i otwarta na uwagi :) ...

... ta prezentacja ma jeszcze jedno bardzo ważne zadanie ... swoje kompozycje tworzyłam ze zdjęć zapisanych dawno temu ... wtedy jeszcze nie miałam zamiaru publikować ich na blogu czy gdziekolwiek bo po prostu nie miałam bloga :) ... dlatego jeżeli użyłam tu nieświadomie zdjęcia należącego do kogoś to z góry przepraszam ... i tym samym ponieważ mam sentyment do tych swoich wypocin pytam o zgodę :) ...

nadrabiam zaległości ... wyróżnienia

2011-02-11T22:05:00.004+01:00

… mam kilka dni wolnego … bez szaleństwa to taki troszkę dłuższy weekend … i okazja do nadrobienia paru zaległych spraw … blogowo to tego nazbierało się sporo … nie wiem ile zdążę, dlatego zacznę od najważniejszego … WYRÓŻNIENIA …

… anno domini 2011 od progu powitał mnie serią bardzo sympatycznych wyróżnień... o tym jak cenię sobie każdy taki sympatyczny gest już poniżej pisałam … wtedy jeszcze nie wiedziała, że przyjdzie mi kilkakrotnie uśmiechać się do monitora :) … i to jak … zaraz wymienię osoby odpowiedzialne za pogłębiane w ten sposób zmarszczki mimiczne :) … poczucie docenienia i błogie samozadowolenie :) ...

... Magda … to duże zaskoczenie, bo blog ... 1717 ... poznałam dzięki otrzymanemu wyróżnieniu … Magda ależ masz talent :) ... takie maskotki to marzenie ... ficowa Księzniczka z przebiśniegiem jest urocza ... świnka morska .. myślałam, że jest żywa ! ... a turkusowa filiżanka przykuła mnie do monitora na długo ...

... Basia … jest z nami od niedawna a bardzo mocno zaistniała w blogowej społeczności :) … na kartach ... "place to calll Home" ... wprowadza nas do bogatego i różnorodnego świata otaczających nas „chciejstw” … fascynuje mnie jak razem z Basią wiruję w miksie energetyzujących barw albo dla przeciwwagi marznę w zamieci stulecia :) … lubię ten kobiecy w każdym calu świat i Basię …

... Joanna … i jej ... "Wyjątkowe wnętrze" ... to prezentacja ciekawego ujęcia sztuki we wnętrzu … znalazłam tam sporo swoich ulubionych klimatów … wnętrz … a teraz cieszę się na możliwość śledzenia kolejnych etapów poznania historii sztuki … świetny pomysł z tą „trzecią odsłoną” Joasiu :) … dla mnie super …

... dziewczyny dziękuję za przyznane wyróżnienia … cieszy mnie to, że moje posty i zawarte w nich „cosie” podobają się … same wiecie, jakie to ważne wiedzieć „jestem czytana” … „to, co pokazuję ma swoich odbiorców” … fajna świadomość i dobra energia …

... teraz moja kolej a wybranie 10 miejsc, które cenię … to zawsze jest mały problemik, aby wybrać akurat 10 … i dlaczego właśnie te … obrałam klucz ... „obraz – słowo – smak” …

Ananda
Sentimental Living

... wiem ... wymieniłam 7 ... i mogłoby się wydawać, że brakuje 3 ... nie brakuje ... Basia ... Joanna ... Magda stworzyły miejsca, które odwiedzam za każdym razem ... nie mogę Was dziewczyny pominąć ... :) ...

... pozostało już tylko się pożegnać i życzyć miłego weekendu … :)

o zupie czy o głebi czerwieni:) ...

2011-02-05T17:43:00.011+01:00

... moje skojarzenia są czasami dość przewrotne i tak jest i tym razem ... zaczęło sie od programu o krainie zorzy polarnej ... tam zobaczyłam domy, których elewacje to festiwal barw ... i pomyślałam ..."hm ... ale to już było..." ... bo było na marokańskim bazarze, ... na którym bogactwo zapachów konkurowało z imponującą paletą barw ... zestawienia bliźniaczo podobne ... a miejsca tak bardzo różniące się od siebie temperaturą i kulturą ... w zasadzie wszystkim ... a ja w tej głębokiej czerwieni odnajduje coś niesamowicie esencjonalnego i ciepłego ... pewnie dzięki imirowej zupie ... szybkiej ... aromatycznej i bardzo smacznej :) ...

ZUPA IMBIROWA :) ... potrzebne będą:

400 g pomidorów z puszki
posiekana łodyga selera naciowego
2 ząbki czosnku
łyżeczka cynamonu
1/4 łyżeczki kurkumy
1/4 łyżeczki imbiru ... ja zawsze dodaję też trochę pokrojonego w zapałkę korzenia imbiru :)
szczypta szafranu ... niekoniecznie ale warto ...
2 szklanki bulionu warzywnego

... seler, czosnek i zapałki imbiru należy dusić na rozgrzanej oliwie około 5 minut ... następnie wsypać przyprawy (wiem ... ja też przy cynamonie cofałam rękę kilka razy ... ale śmiało to zagra:) ) ... poddusić jeszcze minutę ... teraz czas na pomidory i bulion ... całość lekko gotujemy i dusimy na małym ogniu pod przykryciem do miękkości ... i orginalny przepis w tym miejscu zakładał ddanie liści szpinaku finał ... ja zrezygnowałam z liści szpinaku ... to nienajfortunniejsze jego podanie :) ... a zupkę przecieram i podaję w postaci aromatycznego musu ... podaję z grzankami lub z ciecierzycą ... ozdabiam cząstkami cytryny ... czasami zabielam smietanką ... dzieki dosć frywolnemu dobraniu przypraw zupka "uderza" zapachowo a kalorii ma tylko 205 ... (jak policzyli to pięć nie wiem :) ) ... smacznego :) ...

w czasie mojego przydługiego milczenia ... spotkały mnie bardzo miłe dwa wyróżnienia :) ... Basiu i Joanno bardzo mi miło ... i będzie o nich .. obiecuję :) sprawiłyście mi frajdę ... i jeszcze słówko do Marty ... zaproszenie do zabawy o książce przyjęłam ... uświadomiło mi ono, że najdroższe mi książki są traktowane brzydko bo gniotą sie od przeprowadzki w paczkach ... opowiem o nich i o bibliotece marzeń ... :)

weekend w trakcie ... miłego odpoczynku i słońca ... może sobie o nas przypomni :) ...

ps. bardzo ważne ... trochę mi wstyd bo blog ma kilka ładnych miesięcy a ja wciąż strzelam gafy ... dlatego mała uwaga ... w przedstawionym kolażu aby pokazać, że poczułam zapach egzotycznych przypraw gdy spojrzałam na norweskie elewacje... poza swoimi zdjęciami wykorzystałam zdjęcia znalezione w necie ... zatrzymał mnie na nich brakujący mi do całości detal koloru ... bardzo żałuję ale nie pamietam adresów ... :) ...

... i jeszcze mała ciekawostka ... ten kolor głebokiej czerwienie afrykańczycy uzyskują dzięki naturalnym barwnikom ... o tym wiedziałam ... ale zdiwiłam się gdy trafiłam na informacje, że i w Norwegii głęboka czerwień jest tak popularna bo to ... najtańszy naturalny barwnik :) ... zatem pieknie - energetycznie i ekologicznie ...

jak miło rozpakowywać prezenty :) ...

2011-01-16T19:22:00.006+01:00

… bardzo miło jest zostać wyróżnionym … ja zostałam wyróżniona w konkursie

... „The best Christmas Tree”...,

który zorganizowała Mimi …konkretnie to wyróżniona została moja choinka a ja poczułam, że dobrze mi z tym drzewkiem poszło skoro jakoś zaistniało wśród tych 130 innych … świątecznych drzewek … już sama tego świadomość to wysoka dawka endorfiny … konkursy mają to do siebie, że w ślad za wygraną idą nagrody … i nie ma co ukrywać to też radocha … nawet wtedy, gdy nagrody są z góry określone … specjalnym rodzajem nagrody są dla mnie nagrody niespodzianki a najspecjalniejsze to nagrody wybierane ze specjalnym uwzględnieniem osoby obdarowywanego … i właśnie taki najspecjalniejszy rodzaj szczęścia sprawiła mi Mimi …

… Mimi podziwiam Twoje idealne wyczucie, bo te kruche piękności, które pokonały dzielące nas kilometry bez uszczerbku na urodzie … są doskonale wpisane w moją estetykę … ba nawet we mnie :) … o te najstarsze zadbam ze szczególną troską …

… każdy prezent należy rozpakować, … zatem rozpakowuję … tylko jeszcze wielki buziak dla Basi :) ... Basieńko wiesz dlaczego ... :) ...

… muszę się przyznać, że to pierwsze „ważne” ozdoby choinkowe w moich zbiorach , bo pierwsze, które będą się kojarzyły z konkretną osobą … ze wspomnieniem … i z tym, że zostały wybrane z taką dbałością ... będę o tym pamiętać każdego roku ozdabiając bożonarodzeniowe drzewko … pewnie poczuję się ważna i doceniona jak w dniu, gdy rwałam z niecierpliwością kolejne warstwy opakowania (oj … a rwałam i rwałam.. bo kruche bombeczki wymagały idealnej ochrony …

… i słówko jeszcze o bonusie niespodziance … to już nie choinki trofeum tylko najmilszy mi prezent, … bo co innego wziąć udział w konkursie a co innego poczuć, … że ktoś o jakimś tam moim chciejstwie pamiętał, … że ktoś gdzieś zapamiętał i wreszcie, że ktoś mnie rozumie :) … jak miło poczuć taką więź i jak strasznie fajnie wygrzebać takie coś na dnie paczki wie każdy, komu dane było … też wyższy wymiar radości przeżyć … nie ma słów, którymi mogłabym wyrazić to, co czuję, … dlatego powiem najprościej jak można … dziękuję Mimi :) …

... rozpakowałam prezent ... tak troszkę spacerując po Paryżu ... bo Mimi pieknie ten Paryż pokazuje ... zachęcam do zajrzenia na jej blog ... ta dziewczyna pięknie opowiada obrazem :) ...

z tęsknoty za słońcem ...

2011-01-15T01:33:00.008+01:00

... przypadkowe wejście do księgarni ... zakończone takim miłym akcentem ... ma konsekwencje ... Kuki zabrała mnie do Afryki :) ... zawsze gdy czytam czy oglądam historie ludzi żyjących na Czarnym Lądzie zastanawiam co takiego jest w tym pieknym, ale i trudnym świecie, że kto raz w nim zaistniał juz zawsze będzie do niego tęsknił ...

... i kiedyś rozwiązałam zagadkę ... tak dla siebie ... wiosna ... pierwsze cieplejsze dni choć zimne jeszcze ale tak bardzo potrzebowałam wiosny, że zapadła decyzja ... ciepłe dresy i porządkujemy podwórko ... nie chciało się ale już po godzinie wstąpiła w nas jakaś dziwna siła ... wieczorem w ostrym konflikcie z nieszanowanym od dziecka kręgosłupem ... padliśmy ale jacy my szczęśliwi padliśmy ... oj jacy szczęśliwi ... coś zrozumiałam ... jeszcze nie do końca ale pojawił się blask na końcu smutnego tunelu nicnierobienia ... ten blask to energia i chyba to nawet zgodne z prawami fizyki ... że aby energia zaistniała musi być praca ... (choć nie zagłębię się w owe prawa bo bez ściemy ja pojęcie o tych prawach straciłam zaraz jak zadzwonił ostatni dzwonek ) ... ta praca zdarza się w ciągu jednej chwili zostaje zniszczona i trzeba zaczynać od zera ... to mało budujące a jednak zaczynają ... zaczynają po kilka razy ... dlaczego? ... może dlatego, że ci którzy tam decydują się żyć to ludzie, którzy wiedzą czego chcą ... bo o to chyba właśnie chodzi aby wiedzieć czego się chce ... bo my często wiemy czego "nie chcemy" a to nic nie daje ... wiedziałam, że nie chcę nie mieć czasu ... nie chciałam być zmęczona .... smutna i niezadowolona a ... i nie chciałam przytyć ... a to tylko trzeba wiedzieć czego się chce bo dążyć trzeba do określonego celu ... proste ... :) ... no właśnie ... chyba zbyt proste :) ...

... i taką energię daje Afryka ... zawsze mylnie myślałam, że to zasługa słońca ... pewnie, że trochę tak ... i nie bez znaczenia jest także przepiękny krajobraz ... ale ta siła która tam ciągnie to trud ... praca i mozół z jakim idzie się każdego dnia ... wysiłek, który daje satysfakcję i ten pierwotny roodzaj szczęścia z dobrze przeżytego dnia ... w otoczeniu pięknej ... egzotycznej przyrody ...

... i tak wyszło, że przy niesamowitym w smaku rooiboisie z daktylami :) ... ogrzałam się wspomnieniami ... w zimowym blasku świecy ... zarzekałam się, że postanowień nie będzie i chyba nie ma ... są za to cele ... aktyność ... Paryż i ... uśmiech ...

... zmarzłam kombinując z tymi zdjęciami ... jednak z tym, że mają ciepło to tam w Afryce wygrali ... łatwiej chcieć jak ciepło :) :) :) ...

... a kasza ...:) ... czy ja uratowałam opowieść o kaszy :) ??? ....

zmiany ...

2011-01-07T21:51:00.001+01:00

... chciałam tylko zlikwidować te okropne białe ramki przy zdjęciach ... i spowodowałam istny armagedon na blogu ... nacisnęłam zatwierdź zmiany, a zrobiłam to po wykonaniu frywolnego misz - maszu ... efekt był porażający kreatywną estetyką ... trzeba było naprawić ... zmieniłam niebieskości bo czułam się nimi zmęczona ... pozbyłam się ramek wokół zdjęć bo mnie drażniły ... na porządek czeka pasek boczny i ... jakoś zaistnieć musi to co chcę pokazać na stałe ... ale to z czasem ...

......................................................... :) i kto powiedział, że porządki robi się na wiosnę :) ...

................................................................... a tak szczerze to mam nadzieję, że wywołam wilka z lasu :) ...

ostatni dzień roku ...

2010-12-31T17:54:00.004+01:00

... zmusza do podsumowań ... retrospekcji ... postanowień ... zaczną się prędzej czy później pytania do samego siebie "co wyszło ... co klapło a czego nie było choć być powinno " i "jak ma być ... co zrobić ... " ... wielkodusznie zostawiam to sobie na później ... nie żebym miała przed czym uciekać ale wcale nie chce mi się dziś zastanawiać nad bilansami :) ... ani też podejmować jakichkolwiek postanowień ... musze przyznać, że wpadałam często w pułapkę schyłku roku ... pułapkę wielu oczekiwań, że nagle się odmieni i stanie się cud ... teraz wiem cudu nie bedzie ... postanawiać w zasadzie nie trzeba ... wystarczy wiedzieć czego się chce i konsekwentnie ale i elastycznie do tego dążyć :) ...

... o jednym mogę wspomnieć bo to sukces murowany i to wielu lat a nie tego roku ... nie jest to sukces spektakularny ale jednak jakiś jest ... kilka lat temu, w czasie fascynacji czarnym lądem i łapczywego pochłaniania wszytkiego co z nim związane i literacko i filmowo obejrzałam film oparty na wydarzeniach z życia Kuki Gallmann ... kobiety, która miała siłę zrealizować swoje najbardziej szalone marzenia i która stworzyła dom właśnie tam na ranczu w Laikipii .... historia Kuki nie zafascynowała mnie dlatego, że zamieszkała na Czarnym Lądzie ... jej postać zafascynowała mnie bo czytając jej wspomnienia zrozumiałam, że gdy znajdzie się cel ... ten właściwy i w nim odnajdzie się sens życia to jest duża szansa na to, że staniemy się silni i w realizowaniu teraz już nie celu a pasji życia znajdziemy spokój i ukojenie ... które pozwolą przetrwać wiele ... ... warto poznać tę historię ... opisała ją sama Kuki w książce "Marzyłam o Afryce " ... od kilku lat próbowałam upolować jej opowieść ... obejrzałam ekranizację i miałam pełną świadomość, że na kartach książki znajdę coś więcej i inaczej ... tylko książki nigdzie nie było ... jedno wydanie ... niedostępna ... wczoraj zupełnie przypadkiem weszłam do księgarni ... niczego specjalnie nie szukałam ot tak liczyłam że może coś mnie zainteresuje ... i oto ona ... książka Kuki leżała sobie zupełnie niewinnie ... jedna jedyna ... nie muszę dodawać, że teraz leży na moim stoliku i co wieczór mam się czym delektować ... poznaję wspomnienia i refleksje na temat dramatu ludzkiego życia i przemijania ... Kuki jest silna ... wrażliwa na piękno ... nie godzi się na brutalność wobec istot żywych ... walczy o swój świat i swe ideały ... nie poddaje się nawet wtedy ból i tragedia osobista dotykają ją raz po raz tak mocno jak tylko można ... podnosi czoło i idzie dalej ... jest wiele tragedii w tym co przeszła ... to dlaczego emanuje optymizmem ?:) ... Kuki stworzyła na ranczo w Laikipii wzorcowy program dydaktyczny, który zakładał wypracowanie metod harmonijnego współistnienia człowieka i naturalnego środowiska przy zachowaniu postulatu konieczności konieczności cywilizacyjnego rozwoju i nienaruszalności dzikiej przyrody ... 1989 została przez jego Królewską Wysokość Bernharda Księcia Niderlandów odznaczona Orderem Złotej Arki za ogromne zasługi ratowania czarnych nosorożców w Kenii oraz za promowanie prac badawczych nad zachowaniem środowiska naturalnego, ochrony słoni oraz wykorzystania miejscowych roslin do celów medycznych ...

... znalazłam zatem w przedostatnim dniu roku coś czego szukałam od dawna ... może to dobry znak i początek wielu realizacji i zakończonych spraw akonto przyszłego roku ... tak chcę sobie mysleć i taką mam nadzieję ... nie będę podejmować postanowień ... po co :) ... lepiej pogadać z samą soba i zapytać się ... co tak serio chcę ... bo chciejstw jest cała masa ... może uda mi się dojśc z soba do porozumienia :) ...

... w nadchodzącym roku życzę Wam kochani właśnie samych zrealizowanych przedsięwzięć ... mnóstwa pomysłów i samozaparcia połączonego z siłą aby dążyć do szczęścia :) ... radosnych i pięknych chwil i niech szklanka zawsze będzie do połowy pełna :) ....

choinka ...

2010-12-28T21:06:00.008+01:00

... to moje pierwsze od lat wielu pachnące lasem i sypiące szczodrze igliwie drzewko ... dlatego musiało zaistnieć zwłaszcza gdy z nudów w korku ... zaczęłam przeglądać "Victora" - czasopismo przeznaczone dla gimnazjalistów, a służace jak sie okazało również i rodzicom wyżej wymienionych ... poza niezbędnym do życia wzorem "jak napisać protokół" ... "co to jest dysocjacja" (hm???) ... "klimat Polski" ... znalazłam "Magia Wigilii" ... a znalazłam tylko po to, aby przekonać się, że ubrałam swoją choinkę jak ostatnia ignorantka ... choć cofaniu i przymierzaniu zdawało się nie być końca ... chciałam dobrze :) ... wyszło jak zawsze bowiem to co na drzewku zawiśnie ma służyc nie tylko oku ale i ma mieć znaczenie symbolu ... i tak:

... jabłka symbolizują zdrowie i urodę ... odetchnęłam bo mam ... tyle, że sztuczne ... liczy się ? ...

... orzechy w złotku ... dobrobyt i siły witalne ... potomstwo ... zastosowałam na stroiku ... ciii ...

... miodowe pierniki ... dostatek na przyszły rok ... buuuu ... będzie nędza ... nie ma ...

... łańcuchy ... wzmacniają rodzinne więzy ... są! ... może mnie bliscy uratują ...:) ...

... lampki i bombki ... chronią dom przed demonami i ludzką niezyczliwością ... kilka kompletów !:) ...

... gwiazda na czubku ... ma pomagać w powrocie członków rodziny przebywających daleko ...

... aniołki to opiekunowie domku ...

... dzwonki ... dobre nowiny i radosne wydarzenia ... Tequilla nam dzwonki zjadła ...

... bo z piernika były ale sama jest jedną wielką radością :) to się równoważy ... tak czy inaczej w przyszłym roku przyłożę się bardziej ... piesa podrośnie i jako roczna dama zachowa się bardziej dystyngowanie :) ... co do dostatku to zapewnia go też dzielenie się się opłatkiem ... co uczyniliśmy zgodnie z tradycją (z piesem i świnką morską włącznie ... dawniej gospodarze udawali sie do obory ... no cóż jakie czasy taki inwentarz :) ) ...

... piękne są te nasze drzewka ... żywe czy sztuczne ... :) ... u Mimi dziś ogłoszona zabawa ... z choinka w roli głównej ... Polecam :) ... Konkurs Noworoczny :) ...

Wesołych Świąt ...

2010-12-24T01:02:00.001+01:00

Traktujemy Święta Bożego Narodzenia w sposób szczególny … prawie wszyscy ulegają szczególnej magii tych dni … pielęgnują rytuał, przez co święta stają się ogólnopolskimi świętami rodzinnymi … w tym wyjątkowym wigilijnym dniu dzieje się coś ważnego – tworzą się między ludźmi wartości … ksiądz Józef Tischner tak to określił … „ można powiedzieć, że jest coś ludzkiego w Bogu i coś boskiego w człowieku …” …

… Wigilia … otóż słowo „wigilia” oznacza czuwanie, straż … czuwanie przed Bożym Narodzeniem związane jest z opowieścią o gwieździe, pasterzach … o tym, że słowo ciałem się stało i miedzy ludźmi zamieszkało … Wigilijna kolacja z siankiem pod obrusem i wolnym nakryciem dla przybysza … i ten najważniejszy moment, kiedy po wieczerzy idzie się wspólnie do kościoła … jest cos niesamowitego, kiedy po kościele … wśród nocnej ciszy … niesie się … „Bóg się rodzi moc truchleje” albo „Ej Malućki, Malućki , wszędy śniegu naszło, a śnieg taki bielućki …” … ksiądz profesor określił to jako urzeczywistnienie czegoś absolutnego …”wszystkie rzeczy występujące w ciągu roku są względne … nie mielibyśmy świadomości tego gdyby nie było czegoś absolutnego …” …

...
...
... pamiętajmy o tym :)

Na Wigilę

Czekając, kiedy wzejdzie wigilijna gwiazda

Do wpół zmarzniętej szyby przywarł chłopiec mały.

Patrzył - zimowe ptaki wracały do gniazda,

Jakby tego wieczoru też świętować chciały.

Niegdyś gwiazda z Betlejem mędrców prowadziła,

Dziś znak daje, by zasiąść do świętej wieczerzy,

By biel opłatka ludzkie waśnie pogodziła,

A w sercu znów zamieszkał Ten, co "w żłobie leży".

Chwila jedna! Przy tobie nikną odległości,

Co szare - zmienia się w odświętne, tajemnicze.

Daj nam więcej takich, spragnionych miłości,

Niech świat przy żłóbku Twoim odmienia oblicze.

o. Franciszek Czarnowski

... takiego nastroju Wigilii i Świąt Bożego Narodzenia przeżytej w miłości i spokoju Wam życzę ...

wspomnienia zamknięte w smaku i zapachu Świąt Bożego Narodzenia ...

2010-12-24T00:32:00.007+01:00

Pierwszy…

… uwolniliśmy z siatki i spętania nasze drzewko … i to, co poczuliśmy (poza dotkliwym smagnięciem ostrych igiełek) … to zapach lasu … mocny … ożywczy … nic dziwnego, że od wieków wierzono w moc tego potężnego drzewa … górale modlili się do świętego smerka i chodzili wokół na kolanach … czy to, dlatego, że dzięki anielskim gwiazdom rozświetlony świerk ściągnął na siebie całą uwagę małego Jezuska ? … starożytni Grecy wierzyli, że potężne drzewa tworzą gaje bogów nieśmiertelnych, które nie padają pod toporem człowieka … ja wierzę, że mój świerk zapewni pomyślność na cały rok i ochroni przez chorobami , a ponoć, jeśli zawiesi się na gałązkach owinięte w sreberka orzechy … to powiększy się rodzina …

… takie pachnące lasem drzewko to wspomnienie z dzieciństwa, smaku również, bo nie wiem, czym to wytłumaczyć, ale mieliśmy jakąś potrzebę dziwną rozgryzać drobne igiełki … najbardziej utkwił mi obraz choinki u dziadków … było nas dziewięcioro wnucząt i tworzyliśmy wokół drzewka całkiem zwarty krąg … wpatrywaliśmy się jak zaczarowani … nie tylko w światełka i kolorowe bombki … zaczarowani z uniesieniem … w bezruchu (a trzeba nadmienić, że stan bezruchu dla wielu z nas był stanem oznaczającym chorobę, co najmniej) patrzyliśmy na umieszczoną pod choinką babciną szopkę … z najpiękniejszymi figurkami świętej rodziny i ich towarzyszy … wiedzieliśmy jak długą drogę przeszli Józef i Maryja … jak ważny dla świata jest ich nowonarodzony synek i nikt nie śmiałby dotknąć żadnej z postaci … po trosze z szacunku a po trosze z ostrożności … nikt nie chciałby narazić się babci, … bo babcia skrywała na werandzie … smakowite skarby …

Drugi …

…, jeżeli opuszczaliśmy zaczarowany świat choinki to tylko po to, aby przylepić i rozpłaszczyć nosy na zimnej szybie werandy i tęsknie wpatrywać się w bogactwo smaków … miodownika … strucli makowych … pierników i keksów … od progu nasze czułe noski wyłapywały spośród rozlicznych zapachów ten słodko-gorzki migdałów i ten słodki makowy i ten korzenny piernika … nawet nie próbowaliśmy walczyć z szalejącymi chciejstwami w oczekiwaniu na moment, kiedy babcia otworzy drzwi sezamu i przyniesie słodkie skarby … pamiętam ostrą … korzenną słodycz piernikowego ciasta wymieszaną z delikatną budyniową wanilią … tego smaku nie udało mi się odtworzyć w swoich kulinarnych zmaganiach … a próbowałam, … aby popławić się w korzennej rozkoszy zmysłów piekę piernik … i tu znów muszę wspomnieć o wrażeniu, jakie wywarła na mnie jedna z legend, jakie poznałam … mam na myśli te o cukierniku toruńskim Mateuszu, który kupił od indyjskiego kupca pierwsze pierniki a ich smak wywarł na nim tak duże wrażenie, że potrafił o niczym innym myśleć tylko o tym jak odnaleźć i powtórzyć ten smak w swych wypiekach … próbował i próbował zatracając się coraz bardziej … bezskutecznie … gdy spotkał owego kupca ponownie gotów był zapłacić każdą cenę za recepturę, ale niestety była ona zobowiązana tajemnicą … kupiec nie mógł nic zdradzić.. przyjął jednak zaproszenie na kolacje i spotkał się z naszą … polską gościnnością, … gdy w przyjaźni żegnał się powiedział coś, w czym było o wiele więcej niż recepta na piernikowe ciasto … „ … Mateuszu nie myśl tyle o moich ciastkach … Twoje wypieki są równie wspaniałe … poza tym jesteś zdolnym człowiekiem, może sam kiedyś poznasz moją tajemnicę … nie zamykaj się w domu … idź czasami na spacer … rozejrzyj się, takie piękne łąki macie wokół Torunia … a tam tyle pięknych kwiatów, które aromatami i zapachami wabią wiele pszczół …” … no tak … czasami wystarczy otworzyć oczy i rozejrzeć się wokół siebie … posłuchać innych …

Trzeci, … choć ściśle związany z drugim …

… miód i mak … orzechy i migdały … smaki i aromaty zamknięte w makowcu … zawsze, gdy rozłupuje orzechy przypomina mi się największe drzewo w ogrodzie babci i dziadka … i tu wspomnienia płatają mi figla, … bo w świątecznym trzasku skorupki orzecha odnajduje ciepłe dni, kiedy to z brązowymi łapkami siedzieliśmy pod orzechem i spod zielonej twardej skóry wydobywaliśmy włoskie orzechy … ten zapach … i ten smak świeżego … precyzyjnie obranego ziarna … dzieliliśmy się na tych, którzy obierali – zjadali i na tych, którzy obierali – zbierali, aby móc zwielokrotnić rozkosz smaku … a takie uzbierane orzeszki to skarb wart odbicia, … co wiązało się często z eksplozją temperamentów …

Czwarty …

… pomarańcze … pojawiały się jak urodzinowy tort … Mikołaj … gwiazdka … raz w roku i odurzały egzotyką smaku.. aromatu i niezwykłą soczystością owocu … babciny keks zawsze kojarzyć mi się będzie z kandyzowaną pomarańczową skórką … i niechcianymi rodzynkami …

… i postawić muszę sobie i Wam pytanie … czy minione święta mają w sobie tyle magii stworzonej ze smaków … aromatów … zdarzeń ... spowitych w obłoku ideału … czy tak je postrzegamy, bo były inne … nadzwyczajne … czy nadzwyczajne były, bo ich czas przypadł na nasze najbardziej beztroskie lata … piękne, bo nieobarczone odpowiedzialnością a obdarzone wszystkimi przywilejami dzieciństwa …

... koniecznie ...

2010-12-21T23:34:00.002+01:00

... nie miało być tego wpisu ... ale o dość późnej porze ... (co oznacza niewyspanie)... okazało sie, że post być musi ... :) ... powód numer jeden to Mimi i jej kakaowy impuls z wytworną konfiturą ... powód numer dwa to duma Adama czyli sernik ... osobiście za sernikiem nie przepadałam ... do czasu kiedy nie wpadł nam w ręce TEN przepis ... osobiście nie odnalazłam w sobie siły aby ... stać grubo ponad godzinę i kręcić kolejne warstwy tej rozkoszy podniebienia ... nawet z łakomstwa ... i wreszcie osobiscie sobie gratuluję, że kilkanaście lat temu spotkałam faceta, który kocha wyższy wymiar kunsztu w kuchni i odnalazł w sobie tyle siły i cierpliwosci aby temu zadaniu podołać :) ... i na skutek tej cudnej i jakże wygodnej dla mnie okoliczności mogę od czasu do czasu oddawać się błogiemui co najważniejse leniwemu łakomstwu pochłaniania niewinnie nieokreślonej ( bo po cóż psuć sobie "lajt" samopoczucie) dawce kalorii ...

... od czasu do czasu mogę ale nie dziś ... dzisiejszy serowy kusiciel został zrobiony specjalnie dla Juniorki ... na jutrzejszą szkolną Wigilię ... i gdy zaproponowałam maleńką próbę ... no taka malutką tylko aby sprawdzić czy oby nie jest mdły me nastoletnie pacholę wyraziło nie znoszący sprzeciwu protest ... placek ma być cały ... trudno na swój poczekam do piątku ... i zastanowię się czy jej dam ... z tego samego powodu nie mogłam zrobić zdjęcia kawałeczka ... ledwo wybłagałam całość ... na szczęście znalazłam w archiwach letni eksponat ... fotorelacja ucierpi ... cóż jednak począć ... z nastolatką nie można zadzierać ... a już z całą klasą nastolatek to zupełnie :) ...

... sernik ten to kilka warstw ... spód - kruche ciasto ... nastepnie ser miksowany na budyniowy krem ... na nim krem budyniowy w rzeczy samej ... kropka nad "i" czekoladowe mazaje ... małż opracował już taki schemat postępowania, że robi sie samo :) ... i ten schemat dopisze jutro bo ... budzenia czterdziestolatka po ciężkim dniu też nie zaryzykuje :) ... a poniżej coś o czym jeszcze będzie ... marzyła mi się w tym roku prawdziwa ... wielka choinka ... taka jak u babci ... taka jak w dzieciństwie ... i gdy wróciłam do domu to taką choinkę zastałam ... dlatego pozwolę mu spać ... sprawił mi dziś dużą niespodziankę i po raz nie wiem już który poczułam jak bardzo lubi sprawiać mi radość ... popatrzę jeszcze na makro drzewko i przypomnę sobie tamte świeta srzed lat ... co z nich najmocniej pamiętam? ... jakie były? ... jaki miały zapach ... i smak? ... o tym niebawem :) ...

zegarowe uchwyty i wieszak ... czyli wiatrołap gotowy :)

2010-12-11T19:18:00.007+01:00

... od czasu kiedy pokazałam wiatrołap prawie gotowy minęło trochę czasu ... trzeba przyznać, że brakujące detale rodziły się może nie w bólach ale na pewno długo ... jest we mnie pewna żałosna niekonsekwencja ... chciałabym JUŻ ... robie sama i zebrać na JUŻ to się jakoś nie mogę ... zamierzam ... planuję ... o wiele więcej kropek powinnam wstawić zanim napiszę ... działam ...

... zegarowe uchwyty zobaczyłam jakiś czas temu ... początkowo norałam w sieci i dzięki pomocy zwartej grupy z forum Muratora znalazłam ... no tak tylko kilka uchwytów zamawiać za oceanem ... popatrzyłam i piłeczka jak Dobromirowi rozbiła mi się na głowie ... zrobię sobie :) ... kupiłam w Castoramie najtańszy drewniany uchwyt i oto efekt ...

... wieszak ... kolejny detal który na realizację czekał sporo ... i powstał zupełnie inny od pierwowzoru ... od jakiegos czasu nie pospieszam ... jeżeli coś nie idzie to zatrzymuje się ... zauważyłam,że przychodzi odpowiedni moment i robi sie samo ... może prawie samo :) ...

... gdy powstała myśl o rewitalizacji wiatrołapu błądziłam w stylach i miotałam sie pomiędzy paryską elegancją a skandynawską prostotą ... w czasie prac ... realizując kolejne etapy zarzuciłam style i postanowiłam dobierać detale w zgodzie z sobą i tym co lubię ... nie wiem jaki styl mi wyszedł i czy można mówic o stylu :) ... najważniejsze, że powstało pomieszczenie które lubię ... brakuje w nim jeszcze kilku sprzętów ... to dobrze ... tworzenie i poszukiwanie nowych inspiracji to duża frajda ...

(nie)zwykły bałagan ...

2010-12-10T15:15:00.010+01:00

... biały puch … zima … kocham śnieg i pejzaże, które on tworzy … są wytwornie i eleganckie … mają spokój i miękkość … i co nie bez znaczenia zakrywają wszystko to, co nie koniecznie bawi oko, … co określane jest bałaganem lub bardziej poetycko rzecz ująwszy nieokiełznanym artystycznym nieładem :) … choć osobiście używam obu określeń jednak zawsze w odniesieniu do pewnego rodzaju nieporządku … papierki za łóżkiem Juniorki i zapomniane skarpetki nieubłagalnie są bałaganem … stos kartek … kserówek na biurku … rzuconych w akcie twórczym zgłębiania wiedzy na jakikolwiek temat łaskawie zwę nieładem artystycznym … i tego będę się trzymać … jak mawiał ulubiony kosmita mojego męża … rudy i obłędnie niesforny Alf … i mistrz w tworzeniu zamieszania i chaosu :) na Ziemi :) ...

... ład i porządek w książkach ... odkurzone ... posegregowane ...

… wchodząc w temat bałaganu pomarudze sobie … nie marudziłabym, ale kilka razy do roku mobilizuje silną wole i robie czystkę w zalegających mi gdzie się da czasopismach … jestem ich nałogową kolekcjonerką a tematyka obszerna … dziś padło na stare numery „Twojego Stylu” zanim wyrzuciłam zajrzałam i trafiłam na temat – BAŁAGAN - … bowiem z tym nieładem jak się okazuje nie jest tak ot … zwyczajnie … można w nim czytać :) ... przesiedziałam z gazetą w łazience kwadrans … i tak, jeżeli w stercie książek i kubków, ubrań czy innych gadżetów tworzących kopkę wiemy gdzie leży poszukiwana gazeta i na którym poziomie sterty papierów jest potrzebny rachunek czy inny papier to nie jest źle … taki bajzel świadczy o twórczej naturze i umiłowaniu wolności ( i w tym momencie runęło mi całe spojrzenie na nasz związek ... bo w myśl tej teorii to Adam jest w tym związku osobą twórczą i wolną ... ja ... głęboki oddech nie ... bo ja w bałaganie niczego nie znajdę poza dołem teraz bo już wiem, że przez tę ślepotę to wobec psychologicznego wzorca twórcza nie jestem ...) … gorzej, gdy w tym armagedonie nic odnaleźć się nie da … brak kontroli nad rzeczami … brak umiejętności ich uporządkowania u dorosłej osoby może być oznaką niedojrzałości (ufff to jeszcze nie ja ... ) ...ten sam bałagan może być wyrazem narcyzmu, czyli skupiania się na własnych potrzebach … sprzątając robimy symboliczne miejsce dla … brak uporządkowania może być oznaką oporu przed zrobieniem miejsca dla drugiej osoby ( i od razu radosc bo w odniesieniu do takich rewelacji to jestem najbardziej towarzyskim stworzeniem pod słońcem jako że wciąż sprzątam, układam ... znaczy robie miejsce :) wreszcie siedzenie na wannie ma sens :) ) … jednak przedzierając się przez stery tego wszystkiego, co nasz nowy znajomy odłoży na później nie szufladkujmy go jako narcyza już w progu (i tu nie ma nic o mnie ...) … jeżeli dostrzeżemy gdzieś kwiat … żywy znaczy doniczkowy nie jest źle … narcyz nie lubi poświęcać czasu temu, o co trzeba dbać, bo byłoby to kosztem czasu dla siebie (Juniorka wyratowała się z piętna narcycystycznej jedynaczki ... tymi katusami dwoma )…

... ład i porządek w nakryciach ... ściereczkach ... kubeczkach ...

zdarza się i tak, że nieład pokryty kurzem wkrada się tam gdzie dotąd go nie było … warto się wówczas zatrzymać, bo chaos na zewnątrz bywa projekcją chaosu wewnętrznego ( o tu czasami siebie bym zobaczyła i zgadza mi się ...) … posprzątanie mieszkania jest czasami jak poukładanie sobie spraw w głowie … :) (no ... to mi pasuje najbardziej bo jak mam poukładane - pozdrawiam Miruś :) - to od razu mi lepiej ... dostaje kopa ... energia wzbiera i czuję się świetnie ) ... poczytałam i doszłam do wniosku, że nawet bałagan zwykłym nieładem nie jest ... masz ci los ... chyba tylko Tequilla w swoim psim świecie ... od jakiegos czasu zazębiającym sie z moim pedantycznym rajem i wprowadzajacym doń chaos .. ma to wszystko w psim nosie ... a ja kocham to moje małe (narazie ) psie serce :) ...

... Juniorce odczytałam na głos i zaleciłam zaszufladkować w pamięci, że wybierając na życie faceta ma spojrzeć nie tylko na lico i dusze ale też szpiegowskim nosem (wszak każdy ukrywa troche siebie zanim usidli upatrzoną .. czy upatrzonego) wywęszyła jak przyszły bałagani ... i tu no coż ... męższczyzna wokół którego panuje nieokiełznany artystyczny nieład (ale który dba o coś żywego :) !) wygrywa ... bowiem patrząc na jego porozrzucane koszulei książki (ale nie puszki po piwie !) można założyć, iż własciciel więcej czasu poświęca nauce ... pasji ... przyjaciołom ... mniej pedantycznym porządkom ... istnieje nadzieja, że miłosnik bałaganiku umie się bawić (toż bałagan to mała zabawa) i życie z nim nie będzie nudne a co wazniejsze nie zatruje taki życia walką o szczegóły (... nie posiadam się z radości, że mój mąż tego nie wiedział przed ślubem bo uciekłby na koło podbiegunowe :) ) ... oczywiście traktujemy to pół żartem ... pół serio ale ... :) ... poniżej gdyby ład taki i porządek w jej szafie kiedyś zagościł :) ...

... jeszcze słówko o obrastaniu w rzeczy ... bibeloty ... przydasie ... oj my cos o tym wiemy ... tak trudno coś wyrzucić a każda piwnica ma swoją pojemność ... pawlacze nie są bez dna i co zrobić ... niby należy trzymać się prostych zasad : kupując nowe radio stare oddaj do PCK ... cudownie namnożone przez podział ... pączkowanie i inne sposoby z piekła rodem ubrania wypierające drzwi szafy ... trzeba posegregować i aby nie ponieść klęski w czasie czystki systematycznie wyrzucać ... ustalić dziś wyrzucam 5 rzeczy - to ma pomóc wybrać dobrze i nie wyrzucic potrzebnego ... kiedyś przecztałam "wyrzuć wszystko czego nie miałaś na sobie przez ostatnie 2 lata" ... wyrzuciłam ... tak wyrzuciłam w zeszłym roku płaszcz z wielbłądziej wełny w kolorze kamelowym i zawyłam jak wilk gdy okazało się, że to tegoroczny hit :) ...

widocznie nie przemyslałam ... nie przemyslałam kto wyrzuca zacną wełnę ...

... ład i porządek w garderobie :) ...

… rozejrzałam się wokół … mój bałagan mam nadzieję zwyczajny … wynikający z bycia i życia w domku … na szczęście dla nas czasy, w których żyjemy mają swoje wady, ale i zalety i jak w rekompensacie za ciągły pęd i bieg z cywilizacją korzystamy z jej osiągnięć, … dlatego nie ma już pieców w każdym pokoju i tony sadzy na ścianach … szczotki wyparły odkurzacze … wędliny leżą czy wiszą w sklepie … niby prościej, ale i czasu mniej … tak czy inaczej, jak co roku każdy dom będzie lśnił i pachniał świątecznie :) … damy radę :) … oczywiście, jeżeli odejdę wreszcie od monitora i zacznę coś robić :) ... zatem rozważaniom wokół (nie)zwykłego bałaganu kładę tym samym kres ... gazety z bólem trafią do kosza ...

...narożnik ? ...

... czy kanapy ? ...

... no nie odejdę bo jest jeszcze coś co muszę ... naroznik czy kanapy ?... teraz weim że kanapy a dlaczego o tym innym razem ... jest plan na rewitalizację bedącego nieprzyjemnym doznaniem estetycznym narożnika ... kupiliśmy go w pośpiechu przed większym najazdem gości i była to totalna pomyłka .. nie wygląda .. niewygodnie się na nim siedzi ... jedynie do spania jest dobry ... kiedyś trafi do gościnnego ale teraz stoi w swym gargamelim looku i szpeci mi salon ... ponieważ ma służyć za łóżko nie chcę w odnowienie łożyć wiekszych środków ... finansowych ... dlatego :

a) ... muszę obić tkaniną sama (nie użyję celowo słowa tapicerować ... bo z tapicerowaniem to nie będzie miało wiele wspólnego) ...
b) ... samego obicia dokonać tkaniną tania a spełniającą moje estetyczne oczekiwania ... a te jakoś dziwnie zawsze pokrywają się z ceną wysoką ...
c) ... oczekuję takiego mniej więcej (z naciskiem optymistycznie w kierunku "więcej" położonym ) ... takiego efektu ... inspiracje z uwielbianego przeze mnie miłością platoniczną ... RESTORATION HARDWARE

... już się prawie załamałam, że przyjdzie mi tkwić przy koszmarnym wyglądzie sprzętu pomyłki gdy nagle zatrybiło ... tzn dla mnie zatrybiło i mam już małe poparcie ... a trybik w tym wypadku tkanina ... to ... jutowe worki ... tkanina mocna (co historia potwierdza ...) ... spełniająca moje wysublimowane poczucie estetyki i co sprawdziłam i co bardzo mnie zdiwiło dośc miła w dotyku (po 3 praniach naturalnie ) ... zanim obiję na stałe zrobiłam wizualizację manualną ( wierząc w obraz rzeczywisty a niedowierzając możliwością grafiki komputerowej) ... i oto jej efekty ...

... poduchy z nadrukiem tylko dla przykładu ... planuję kilka małych zgrabnych poduszeczek z nadrukiem ... naroznik zwizualizowany bez jutowych boków bo mi worków brakło ale interesuje mnie cały jutowy choć wiem, że to mniej praktyczne będzie ... i koniecznie wymiana nóżek :) ... a i jakiś jasny dywanik miałam na myśli ale przypomniałam sobie że mam szczeniaka ... i chyba się z dywanikiem wstrzymam :) ...

... żeby nie wyjść na mało postępowego ćwoka to pokaże jeszcze moje wyobrażenie wzbogacone o możliwości wizualizacji graficznej dokonane wprawną ręką Rokoko ... to wspaniała dziewczyna amatorsko jak narazie dodająca wnetrzom smaczku ... jej świat od niedawna ... tutaj

... i jak wam sie widzi taka zmiana w scenach mego salonu :) ... bo ja jestem za ... włącznie z zagospodarowaniem przestrzeni za naroznikiem :) ...

… pozdrawiam i życzę miłego weekendu :) …

... a to coś co właśnie kończę i jutro pokażę :) ...

Tequila ... nowy rozdział w naszym życiu:) ...

2010-12-04T17:06:00.007+01:00

... to nie było planowane choć w stękaniach i chciejstwach Juniorki pojawiało się od dawna i konsekwentnie ... bowiem nasza córcia na pytanie "co chcesz na ... ? " i tu należy wstawić dowolną okoliczność, w której pytany nabywa prawo do wypowiedzenia głośno przedmiotu chciejstwa ... mój blond aniołek zawsze wypowiadał jednym tchem ... "pieska ... tylko to ma być wilk" ... może gdyby oczekiwania czworonoga nie występowały w skali makro zdecydowałabym sie na takie przedsięwzięcie wcześniej ale wizja psa olbrzyma panoszącego sie w moim mieszkaniu i rosiewającego po nim sierść jakoś skutecznie trzymała mnie na dystans od ostatecznych decyzji ...

... okazuje się jednak, że każda konsekwencja przynosi efekt i to oczekiwany bowiem tak długo dane mi było słuchać, że CHCEMY piesa ... aż w końcu sama w to uwierzyłam ... ba nawet chyba podświadomie sama zaczęłam tego chcieć ...

... ten dzień nie różnił się specjalnie od innych dni w roku ... no może poza dziwną i niewytłumaczalną okolicznością jako że w ten mroźny dzień .. gdy na termometrze skala spadła grubo poniżej zera ... z nieba opadały tony śniegu a wiatr szalał jak opetany ... nasza cordubka, która normalnie w dni chłodniejsze nie ma zwyczaju jeździć (tak mamy samochód, którym możemy pojeździć o ile nie pada i jest ciepło) ... tego właśnie dnia pojechała ... i albo to mną tak trzepnęło, że straciłam zdolność do rozsądnego traktowania rzeczywistości ... albo to był dzień w którym wszystko miało swą inną twarz ... :) ... w każdym razie tego własnie dnia koleżanka zapytała:

"nie chcesz wilczurka ... po Gasparze ... bo został jeszcze jeden ...?..." ...

"chcę" ... tak ... sama zastygłam gdy ze mnie wydobył się ten dźwięk i to w takiej a nie innej kolejności głosek ... podobno minę miałam głupią i zaskoczyłam nie tylko siebie ale i wszystich wokół ... ale karuzela zaczęła się kręcić i po godzinie wszystko zostało ustalone ... wilczurek okazał się wilczurką tak plus minus dwunastotygodniową i od wczoraj mieszka z nami ... czyli nas troje ... Prisilla (małe ... łaciate ... przywitało się ... tu mowa o naszej śwince :) ) ...

... zabrana od matki pomiomo królewskiego przyjęcia jest chwilowo w stresie i zaległwszy na kocyku stara się poza ten azyl nie wychodzić ... na spacer też jest wynoszona a potem małż ciągnie a Junioka pcha ... pije tylko z miski uniesionej siłą rąk człowieka i tylko z ręki zjada ... sytuacja poprawia się z godziny na godzinę ... liczę, że sunia po zaklimatyzowaniu się zrezygnuje z tak pełnej obsługi i ruszy energię własną :) ...

... właśnie wobec tak niespożytej energii postawieni nie mogliśmy wybrać godnego imienia ... ja chciałam Coco ... co zostało wyśmiane ... nawet piesa dziwnie łypnęła okiem ... małż chciał Alf co ze względu na rodzaj żeński naszego owczarka zostało odrzucone ... w końcu stanęło na Tequili ... choć dama chwilowo zachowuje się jak "po tequili" i to w ilościach wskazujących na nadużycie ...

... miłego weekendu ...

... teraz spokojnie zatapiam się w najnowszej "Werandzie Country" i tam wypiję herbatkę w klimatycznych wnetrzach ... między innymi u Jagódki ... sesja wyszła wspaniale ... gratuluje :) ...

ps. ... spokojnie ... określenie z przeszłości ... Tequila lubi czytać ... żywotność godną szczeniaka odzyskała:) ... ma zwyczaj broić ze stoickim spokojniem i najbardziej niewinnym psim spojrzeniem jakie widziałam ...

zima ... przy filiżance herbaty ...

2010-11-28T20:02:00.003+01:00

… błogie lenistwo ostatnich tygodni … no zbyt szumnie mi to zabrzmiało … tygodniowe lenistwo, zatem w promieniach słońca i zupełnie nie listopadowej scenerii jakoś oddaliło mnie od świąt i zimy … na blogach na dobre i od dawna rozpanoszyły się bożonarodzeniowe klimaty … ozdoby … przepisy i inne świąteczne odsłony wnętrz … smaków a u mnie cisza … dopiero dziś, gdy spojrzałam na piękny biały świat … wszystko skąpane w śniegowym puchu … gałęzie uginające się pod białymi pierzynkami i to skrzącymi się w blasku słoneczka poczułam zimową energię i dotarło do mnie w tę pierwszą niedzielę adwentu, że … czas najwyższy na przebudzenie … rozgrzeszam się przywodząc przed wysoki sąd czasu epikurejską sentencję, „że zawsze jest dobry czas…” i licząc na rozgrzeszenie wobec dotychczasowych zaniedbań przechodzę na czas zimowy J (Epikur, co prawda miał na myśli czas na troskę o dobrą formę duszy, ale toż dusza moja musi poczuć ten mrozik i.. co skuteczniejsze oberwać śnieżką J ) …

… ruszyły intensywnie szare komórki (złośliwi twierdzą, że aż jedna szara, … ale idą święta puszczam mimo uszu) … i mam już jakiś plan … a nawet plany, bo aranżacje świąteczne to jedno i to do zrealizowania całkowitego, a drugie to jak mawia pan, któremu powierzam raz na jakiś czas swoje upierzenie … koloryzacja … koloryzacji mam jak pamiętamy poddać kuchnię i salon … ale o tym później … jak już ruszy coś bo obecnie bazuje na wizualizacjach …

… skoro już jesteśmy w kuchni to zatrzymam się przy … herbatce , … bo od czasu przymusowej banicji do świata herbacianych i ziołowych naparów zajmuje ona w moim życiu miejsce rzec można … no ważne jakby J a pretekstem niech będzie moja nowa, decou herbaciarka … powstała pod wpływem chwili ... dla mamy ... i ponownie boska Audrey swą piekną twarzą zdobi jej wieko ...

… zawsze tkwiłam w kulturze picia kawki a teraz niech na prowadzenie wyjdzie herbata i to jaka … bo pamiętając o bagażu wspomnień ze zdroju opowiem o herbatce, która zdobywa obszary SPA … liście i pąki liściowe krzewu z rodzaju kamelii różniące się aromatem dzielimy na chińskie uprawiane w Chinach (najstarszym obszarem herbacianym jest prowincja Yunnan), Japonii i assamskie uprawiane w Indiach … każda herbaciana plantacja ma swój smak … liście zrywane są ręcznie a najcenniejsze pochodzą z czubka krzewu … najbardziej ekskluzywna i najdroższa herbata biała zbierana jest wczesną wiosną, a zbierające ją kobiety pracują w rękawiczkach i zobowiązane są do przestrzegania surowej diety, która zabrania im m. in. spożywania ostrych potraw … wszystko po to, aby zapach potu nie wpłynął na pogorszenie jakości herbaty …

… pita o poranku pozwala delikatnie obudzić się zmysłom i nam, bo ma to coś, co wspomaga pracę mózgu i serca… pobudza, a w ciągu dnia gasi pragnienie, dodaje energii, koi nerwy pozwalając na odprężenie … ułatwia zasypianie a gdy trzeba rozgrzewa … to moc … w barwach jej siła, bowiem czerwona spala tłuszcz … zielona łagodzi podrażnienia … a biała potrafi cofnąć czas … warto skusić się na te specjały w duchu zdrowego stylu życia, … bo to istny koktajl witamin i dobroczynnych składników, które utrzymują organizm w zbilansowanej kondycji … nowością na rynku jest herbata Wellness i SPA, oparta na właściwościach herbaty zielonej, Pu-erh, Yerba Mate, czy zielonego rooibosa …

… można pić i oczyszczać się dzięki obecności wolnych rodników … polifenoli … alg … skórki winogron, mniszeka lekarskiego i liścia pokrzywy … te składniki wspierają trawienie i metabolizm i docierają w tak daleki obszar drenażu komórek oczyszczając je z toksyn …

… jeżeli wybierzemy Pu-erh bogatą w mikroelementy, teiny, mangan, wapń i fluor a także wzbogaconą o ekstrakt z ziaren zielonej kawy wkroczymy na drogę prowadzącą do zdobycia smukłej sylwetki … owa czarodziejka, bowiem wspomaga spalanie tłuszczu i ogranicza przyswajanie cukrów … a charakterystyczny smak (no jakże dyplomatycznie smak parzonego siana ujęłam) … łagodzą mieszanki owoców i naturalnych aromatów tj. czarna porzeczka, hibiskus, jabłko, dzika róża, grejpfrut i pomarańcza …

… odmłodzone i smukłe możemy już tylko chcieć się zrelaksować i odprężyć … wówczas zaparzamy w imbryczku zielonego rooibosa wzbogaconego o redukującą poziom stresu L-teaninę … poza tym, że działa kojąco na zmysły dostarcza żelazo, potas, cynk, magnez i witaminę C … nie dostarcza, co bardzo istotne kofeiny, dlatego filiżanka tego naparu wskazana nawet przed snem … i jest orężem w walce ze zgagą, mdłościami i skurczami …

… czasami trzeba się zaktywizować … wzmóc witalność a to zapewnią herbaty z liśćmi mate, guaraną i imbirem … mate pobudza organizm, likwiduje objawy zmęczenia a zwiększa sprawności intelektualną … ponadto zawiera witaminę B, która jest naturalnym antydepresantem …

… a wszystko to możemy sobie zapewnić we własnym domku … w małym imbryczku zaparzyć można odpowiednią herbatkę i delektować się nią otulone aromatem i blaskiem świec … domowe SPA ... skuteczne bo konsekwetnie celebrowane da lepszy efekt niż sporadyczna wizyta w salonie ...

… celebrowanie parzenia herbaty zaczęło się w 2737 roku p.n.e. w Chinach … jak to zwykle bywa przez przypadek … do gorącej wody, przygotowanej dla cesarza Szen Junga wpadły listki z herbacianego krzewu … aromat i smak napoju zachwycił monarchę i skąpiradło jedno … okrył napar tajemnicą na długo… sekret nie wydostał się poza mury cesarskiej twierdzy aż do XVIII wieku, kiedy to buddyjscy mnisi przywieźli ceremoniał parzenia herbaty do Japonii … europejczycy poznali i pokochali herbatę początkowo w Wielkiej Brytanii potem we Włoszech, Francji a bliżej nas w Niemczech … i to tylko wśród możnych … właśnie herbaciane listki miały być darem cesarza Chun dla cara Rosji Aleksandra w roku 1618 (ach te rosyjskie samowary …) … pod strzechę trafiła pod koniec XVIII wieku … i od tego czasu możemy cieszyć się jej smakiem i korzystać z jej dobroczynnych składników …

woda ... czym dla mnie jest ? ...

2010-11-26T23:17:00.004+01:00

... jestem nałogowym zbieraczem "Werandy" ... uwielbiam ten miesięcznik bo nie tylko zabiera mnie na spacer po ciekawych domach ... ciekawych wnętrzach ale też inspiruje do postrzegania tego co mnie otacza w kategoriach piękna ... i tak dziś zatrzymałam się nad wodą ...

...

... dziś do działania nakłonił mnie konkurs ..." woda ... czym dla ciebie jest?... " i tu mnie mają ... bo o tym, że stanowi życie wiadomo i to niezaprzeczalne ... tyle, że nie tylko dla mnie ale i dla świata...

… woda jako żywioł to już prędzej o mnie bo tej demonicznej jej strony się boję … i może dlatego z bogatego zbioru jej wizerunków zatrzymanych w kadrze na konkurs wybrałam te spokojne … częściowo stworzone przez człowieka … przy których czerpiąc z jej szumu … bogactwa fauny i flory można się zatrzymać i rozmarzyć … a walc J ma tylko dopełnić chwilę relaksu …

... górskie potoki ... pojawiające się niespodziewanie ze szczelin wyżłobionych przez lata zachwycają niepozorną siłą i czystością ...

... i ta ogromna ... pochłaniająca wyspy ... wyrażająca bezkres i granice horyzontu ...

...

... miłego weekendu :) ...

Krynica w odsłonie listopadowej :) ...

2010-11-18T19:39:00.005+01:00

... " piękno jest obecne, trzeba tylko chcieć je widzieć lub przynajmniej rozmyslnie nie zamykać oczu ..."

Teodor Fontane

... wspomniałam wcześniej, że nie byłam zachwycona ani pomysłem wyjazdu w listopadzie ani tym bardziej wyjazdu do Krynicy ... miałam w głowie obraz miejscowości banalnej, zabetonowanej uzdrowiskami ... a wszystko to tonąć powinno we mgle i deszczu ... i jak w takim obrazie dostrzec piękno ... trudno ... pomogła mała pociecha a na imię jej SPA ... to dało mi siłę aby wsiąść do pekaesu i dojechać do małża zażywającego już rehabilitacji "u wód" ...

... i nie żałuje ... kiedyś przeczytałam, że ... "jeżeli chcesz efektywnie wypocząć, musisz zdać sobie sprawę z tego, że własnie wypoczywasz ..." ... wbrew pozorom to wcale nie takie proste ...bo jak będąc osadzonym w realiach codzienności, żyjąc z konkretnym planem na każdy dzień, mając w głowie to co nie zrobione i to co zrobić trzeba ... skupić się na tym co właśnie się dzieje ... cieszyć się chwilą ...

... cieszyć się chwilą to czerpać pozytywne emocje z wydarzeń ... i czerpałam oj czerpałam ... a słoneczna pogoda z temperaturą powyżej 15 stopni pomagała bardzo ... w zasadzie o tym, że jest jesień przypominały tylko gołe drzewa i zwinięte ... suche liście pod nogami :) ...

... odpoczywłam czynnie łażąc po Górze Parkowej ... przeczesaliśmy wszystkie szlaki na tym małym kawałku świata w poszukiwaniu Źródełka Miłości ... wspominałam, że mój zmysł orientacji jakoś zapomniał się wykształcić ale zawziełam się i ... ropoznawszy wcześniej: punkt widokowy ... ścieżkę zdrowia ... źródełko przy, którym bajtel z żelaza (czy czegoś takiego) uwieszony na szyi bociana wyglądajęgo jak czapla (sami zobaczycie) ... mamił pośladkami połyskującymi w słońcu i wszyscy włącznie ze mną wspinali się (o lasce tyż) po śliskich kamieniach aby owe półdupki wygłaskać ...

... dwie wyprawy nie doprowadziły do punktu doecelowego bo ... dzień w listopadzie jednak jest krótszy i zmierzch tzw. uniemożliwił mi dalsze poprowadzenie ekspedycji ... zwłaszcza, że moje prawie sportowe obuwie (a la meskie półbuciki Gino Rossi ... jedyne płaskie buty jakie posiadam .. nie smiac mi sie ) ... wymagały uwagi i dobrej widoczności tego gdzie stópkę stawiam ... kilka razy ratowaliśmy się skrótami aby nie obejść się smakiem ... i nie pocałować klamki ... zamkniętej już jadalni ...

... sukcesem zakończyła sie ostatnia wyprawa ... zostawiłam wygodnie wybrukowane alejki ... dzielnie wkroczyłam na szlak zielony ... potem żółty ... po ostatnich wichurach wyrwane z korzeniami drzewa zalegały na ścieżkach ... nic to ... dotarliśmy do źródełka i warto było ... woda no takiej jeszcze nie piłam ... te ichniejsze mikro i makro elementy to mają smak ...

... Jaworzyna ... to był najcieplejszy dzień ... a jednak na górze wiało okrutnie a ja jak na dziewczynę ze świętokrzyskiego skalę wiania mam podniesioną wysoko ... i dla mnie wiało ... nie wiem dlaczego znów zgłupiałam i wsiadłam do tego wagonika (pewnie z lenistwa bo wejście to jednak wymagałoby przynajmniej sportowego obuwia ) ... ale więcej nie wsiądę ... człowiek skrzydeł nie ma i latać nie powinien :) ... oooo ...

... a dziś mży i pada ... to dobrze ... nie będzie smutno odjeżdżać ...

... może być pięknie nawet w listopadzie ...

kuchnia przed rewolucją ... wydumane wśród drzew ...

2010-11-16T23:01:00.007+01:00

… o Krynicy jeszcze będzie … dziś muszę odbić trochę od tego szwędania i leniwego wpatrywania się w porastający tu wszystko wdzięcznie mech, mocne gałezie starych drzew na tle nieba, … bo sobie przypomniałam, że przyjechałam tu, z pendraiwem pełnym mej kuchni … zamierzam przedstawić stan obecny … i domniemany na skutek inspiracji, które mi wywróciły świat … poniżej obecny ... beżowy do bólu i ten beż tam gdzie się da odejść musi ... bez żalu zresztą :) ...

… moja kuchnia już, jako pomieszczenie samo w sobie jest trudna … trudna, bo węższa niż chciałam … otworzona na salon, czego nie chciałam a mam … realizacyjnie na początku zaistniało parę pomyłek … część naprawiłam dwa lata temu … część została do naprawienia i musiała poczekać … uznałam, bowiem, że przy braku pewności lepiej poczekać …

… parę detali mających ją ocieplić i niezbędnych do egzystowania … mini serwis w literki …

… pewność straciłam na etapie ścian, … co widać … beżowo, … że aż mdło … smutno i nijako … ściany muszą dostać nowy kolor … zaczęło się od dwóch kuchni inspiracji a skończyło na mega olśnieniu w wiatrołapie, … bo w nim zauważyłam, że drewno w zimnym odcieniu ładnie współgra z platynowym szarym i białym … jasno … elegancko, … dlaczego nie skorzystać z czegoś, co już zdało egzamin …

... akcja reanimacja potrzebna ścianom to nie tylko kolor ... są puste i potrzebują ocieplaczy ... idealnym detalem dla nudnej ściany są półki ... tablice ... kilka inspiracji poniżej ...

... sufit i halogenowe oświetlenie odejdzie a nadejść powinny małe zwisy w industrialnym charakterze ... dwa po obu stronach okna i jeden nad blatem za płytą kuchennną ...

zdjęcia powyżej pochodzą z "Werandy"

... pomocnik czy wyspa na zdjęciu z lewej strony zaistniał też jako pomysł na wykorzystanie mojej małej komódki ... zrealizowałoabym w ten sposób marzenie o wyspie ... i jeszcze coś na talerze ...

... ps. ... firanka od pierwszej chwili gdy zawisła wiedziałam ... pomyłka ... zmieniła wygląd kuchni w kierunku niezamierzonym ... chciejstwo jest aby takaż subtelna ... lniana roleta ją zastąpiła ... no a skoro już takie zdjęcie wybrałam (źródło "Weranda") to o zlewie takim może tylko w wersji kamiennej z szarego granitu ... i za nim już bezwzględnie koniecznie brat blat ...

... i jest nad czym myśleć ...

listopadowe ładowanie baterii :) ...

2010-11-16T00:35:00.008+01:00

… listopad … albo i nie listopad … w każdym razie z taką anomalią rzeknę pogodową jak mamy od paru dni zwłaszcza na południu to ja listopada nie pamiętam … ten zapamiętam z kilku powodów, … bo jest ślicznie słoneczny, … bo mam spóźnione wakacje i to poprzednie " bo” idealnie się wkomponowało w moje potrzeby, … bo wcześniej wymienione po złożeniu do kupy dają "mnie w skowronkach" … to listopadowe ładowanie baterii to coś, co polecam i chyba jak się uda powtórzę …

...bez bicia przyznaję, że na hasło „wyjeżdżamy w listopadzie” popukałam się w czoło … nawet chyba palnęłam mniej lub bardziej oskarżycielską mowę w kierunku pomysłodawcy i realizatora (to nie pora na wyjazd, … co ja w deszczu będę w wypierdkowie robić … zamiast dom na święta szykować … a kuchnie trzeba kolorystycznie zrewolucjonizować a nie … itd.) … teraz, co z pokorą ogłaszam odszczekuję każdy zarzut …

… gdzieś zostawiłam balast końca roku … nawet ten pęcherzyk tak mocno dokuczający moim gustom kulinarnym przestał mnie dołować … realizowanie diety ma swoje dobre strony zwłaszcza w połączeniu ze spacerami … hm smukła się cuś robię … nie powiem … rubasznie panoszący się na mężowskim talerzyku kotlecik na migdałach spowodował nostalgię, ale bez szaleństwa :) … dałam radę … nie zabrałam i nie uciekłam ze zdobyczą … mniej rozsądnie myślę mijając oscypki z grila a w okolicy pijalni czekolady chętnie bym złamała zasady ...

… dziś przy kilkunastostopniowej łaskawości aury zrobiliśmy mały krok parę epok wstecz, bo spacerując po Bardejov’skim rynku … wśród tych kamieniczek okalających rynek i zamykającej go Bazyliki św. Egidia … z ratuszem pośrodku wchodzi się w atmosferę średniowiecza … czuje się dziedzictwo przodków i starania współczesnych, aby to, co się da zachować a nowe wkomponować z klasą :) …

… w tym to malowniczym zakątku Słowacji łączy się historia z potrzebami obecnego nowoczesnego świata i potrzebami człowieka … a ja cieszę się, że mam tę chwilę na to, aby popatrzeć … zatrzymać się przy budowli … złapać w kadr wiekowe kamieniczki na tle gałęzi … słowem mam mega radochę z tego, że mam czas na tzw. pierdoły … złapałam sporo tych kadrów i będą kolejne odsłony listopadowych obrazów … tych ze zdobywania kilkakrotnego Góry Parkowej … tych z Jaworzyny … tych z murami tak leciwie zmurszałymi w pierzynce z mchu … tych z prastarego zamku, … bo jakiś czas zamierzam z tych bateryjek energii korzystać … :)

prawie gość przed prawie wyjazdem i prawie wiatrołap ...:)

2010-11-09T14:34:00.011+01:00

... nie wiem jakim cudem ale wpadłam na jakiś czarny szkak ... jeszcze nie tak dawno pisałam o tarpających mną a raczej mymi emocjami hormonach a teraz jeszcze doszło to "coś" ... "on" pojawił się w nocy z piątku na sobotę ... myślałam, że nieproszony a jednak zaproszenie wysłałam ozdobione pieknie dwoma czekoladkami ... czerwonym akcentem pomidorka i zielonym sałaty prosto z chemicznego pola ... a na to wszystko mały pieczony kurczak ... po tym zdawałoby się niewinnym (i przy tym bedę się upierać ) menu (zapomniałabym jeszcze jakiś niedogrzany krupnik w biegu pochłonięty ... no niedogrzany bo mikrofale były uprzejme tylko miseczkę podgrzać ... zawartości już nie) ... w każdym razie Pan Ból Pana Pęcherzyka wpadł na małą wizytę ... teraz mam bardzo proste menu ... ryżanka ... Gastrosan i parowanie :) ... bowiem cokolwiek gotuje ... gotuje na parze ... i w ten oto magicznie zwyczajny sposób me życie konsumpcyjne nabrało innego smaku :) ... to co Pan Pęcherzyk pozostawił w mej pamięci zdecydowanie nie może się powtórzyć ... o nie ... dlatego przespacerowałam sie do tzw "rejonu" celem uzyskania porady lekarskiej ... schody zaczęły się przy okienku rejestracji ... wróć do okienka to było daleko ale zauważyłam, że pani częściej chyba rozmawia z dzwoniącymi ... szczęśliwie numer do pani miałam zapisany zatem "memory 6" i dodzwoniłam siem a oto jak przebiegała rozmowa ...

- dzień dobry ... chciałabym się zarejstrować ..
- mówi jak się nazywa i gdzie mieszka ...
- zatkało mnie ale mówię - XY tu i tam
- czeka ...
to czekam ... i słyszę ...
- rano chce czy popołudniu ...
- rano ..jeż... ale nie dane mi było dokończyć ....
- 8.45 przyjdzie gabinet 11 ...

jak kończyłam to pan za mną już z komóra na dłoni scenicznym szeptem zarządził "pani ...dawaj pani ten numer" ...dialog dość orginalny ale wizyta umówiona ... i tak przeszłam na drugą stronę mocy i stałam się świadczeniobiorcą ... w stosunku do którego ustalono że :

NIE WOLNO NAM LUDZIOM JESĆ PIECZONEGO I SMAŻONEGO

TRZEBA O TYM PAMIĘTAĆ

NIC ONA DR ZNACZY NIE WIDZI

... no i dobrze do lekarza szłam nie do medium ... diagnostyki oczekiwałam tj połączenia nauki ... doświadczenia z wynikami badań biochemicznych i obrazowych ... bo nie przekonuje mnie macanie brzucha ... biochemii się doczekałam ale obrazowe to już muszę sobie sama zafundować bo pewna ważna instytucja przecież nie może ponosic kosztów obrazowania skutków mojego pieczonego kurczaka ... na dalszą drogę potrzebuję siły wodza i niech moc będzie ze mną ...

... a biochemie skoro "ona nic nie widzi" i dostałam i tak "na wyrost" to zrobie po przyjeździe ... pani doktor dała mi 2 karteczki ... na jednej to co jadłam do tej pory i gdy ja zaczęłam się zastanawiać skąd oni to mają już takie wydrukowane ... śledzona jestem czy jak ? ... okazało się że to ..."TO"... czego mi jeść nie wolno !!! ... hm ... na drugiej było to czego prawie nie znam, a co poznam .... i jakimś cudem pokochać muszę ... mam nadzieję, że to do jakiegoś opanowania i konsensusu uda się doprowadzić bo ja bez rosołku egzystencji nie pojmuję ...

... cała ta afera z niecnym zachowaniem tego czegoś we mnie jak to afera zupełnie w nieodpowiednim momencie wylazła bo tuż przed moim małym oddechem w perełce naszych gór Krynicą zwanym ... tak czy siak rozkoszy ducha i podniebienia w "Węgierskiej Koronie" sobie nie odpuszczę ... i w co mocno wierzę stare zdjęcia i dobry jazz doprawią mi kisielek jak barszcz ukraiński :) ... wierzę też, że pogoda utrzyma się i takie słoneczko jak dziś pozwoli mi cieszyć się spacerkami ... miedzy innymi po Bardejovskim rynku, który zachował do dziś średniowieczne budowle ... Nieletnia bardzo kibicuje bo ma pracę jakąś popełnić o średniowieczu i mnie tam widzi w roli reportera ... że ona niby Naczelny w takim razie ... jak wypłacalna jest tylko na mocy naszego kieszonkowego to na bogato nie będzie ... ma się to szczęście do mało intratnych posad ... no i jeszcze cerkwie łemkowskie ... od czasu kiedy wiem, że Warhol i jego dzieła to z genezy łemkowskie to bardzo chętnie się powłóczę nawet w deszczu ...

... budżet na rekreację uszczupliłam bo Vox kazał ... no kazał kupić latarenki cynowe podając je w takiej przecenie, że nie kupić nie dało rady ... a dodam, że blisko rok patrzyłam na nie z uwielbieniem i tęsknotą ... są idealne do mojej wizji kuchni ... i bliźniaczo podobne do tych które istnieją w konkretnym domku ... mojej mega inspiracji kuchennej ... i jeszcze jakby do kompletu taki mały grzeszek ...

... o kuchennych inspiracjach już kiedyś wspominałam i muszę sobie o nich wszystko poukładać i napisać ... ale zanim o kuchni będzie winna jestem parę fotek z wiatrołapu ... jeszcze brakuje mi 3 głównych detali ale coś tam widać ... teraz już wchodząc mamy zapowiedź charakteru domku ... choć w rzeczonym domku jeszcze wiele trzeba zrobić ale pani inwestorce ... znaczy się "moi" też dobrze zrobi jak każdego dnia utrwali sobie "do czego to my dążymy Izabel" :) ...

... uchwyty się robią ... i mała zazdrostka do wnęki również ... lustro i wieszaczek na drodze bliskiej finałowi ... parasolnik w sferze pomysłu lub marzeń biorąc pod uwagę ten wypatrzony a nieosiągalny cenowo :) ... i zawieszki ...

a to jeszcze dla jednego niegrzecznego Adasia ... tak kochanie zakwitł ... nie wiem czemu ten Twój hibiskus nam zakwitł po 2 miesiącach od zrzucenia kwiatów ale kolejne pomarańczowe paskudztwa w drodze ...

gorszy tydzień ... gorsza ja ...i poducha na spokój :) ...

2010-10-29T22:54:00.005+02:00

… ten tydzień nie wyszedł panu miesiącowi … dobrze, że i tydzień i miesiąc się kończy … może i skończy się moja łatwość w unieszczęśliwianiu samej siebie … no może nie dokładnie samej, bo moim zdaniem to świat wokół mnie był bardzo pomocny, … ale tak czy inaczej tupnąwszy nóżką … cóż, że leciwą, ale to malutkie, 36 zatem przy określeniu nóżka będę się upierać :) … mówię dość … moich zmagań z codziennymi zmorami nie będę opisywać, bo nie warte są tego owe zmory... czyjeś głupie „jestem na nie” opanowało mnie i miałam to, co mieć chciałam … samą siebie na nie i nie wiem jak innym, ale sobie zepsułam tym parę dni … zupełnie niepotrzebnie a wszystko, dlatego, że zapomniałam o tym, czemu miałam być wierna i dałam się porwać fali nic nie chcenia … miałam pamiętać, że każdy dzień jest po to, aby się nim cieszyć … skoro trzeba coś zrobić to zrobić to można z uśmiechem będzie łatwiej a nie z poczuciem ogromnej krzywdy, bo łatwiej nie będzie … za to będzie okropnie … i było tak okropnie beznadziejnie, bo zwykła rzecz w wyimaginowanym poczuciu niesprawiedliwości społecznej przybrała postać szykan … z perspektywy czasu … szykan nie stwierdzam … po prostu można wykopać dół i mieć z tego frajdę a można zapadać się w sobie złorzecząc całemu światu i wykopać dół dla siebie … w tym tygodniu tak zrobiłam … czas pokaże czy nauczyłam się czegoś … w całym tym wariactwie labilność hormonalna miała swój udział … lwi rzekłabym nawet, bo łzy, którymi się zalewałam.. rany Julek zupełnie bez powodu to nie jest normalne … to nie ja … żeby jedna mała przysadka z tą siostrunią tarczycą tak człowiekiem poniewierała to już przechodzi granice jakiejkolwiek przyzwoitości … endokrynolodzy … zróbcie coś :) … kobieta prosi … (wiem są preparaty ale nie to nie to ...) ...

... aktualnie po wczorajszym przerobieniu z nieletnią struktury klas społecznych padam... polemizowanie z czternastoletnią myślą politologiczną zaprowadziło nas do "przygotowania do życia w rodzinie”... na koniec rozprawka "czy kłamstwo popłaca „... tak szczerze przez Juniorkę potraktowana, że do bierzmowania pewnie by nie poszła... jako że Nieletniej wyszło, że popłaca, bo jak powiedziała Xowi, że mu z ust śmierdzi to on się na nią obraził i teczki jej nie nosił a powinien bo mu osiołowi matmę napisała i obiecał „... i co ja jej miałam powiedzieć... pij mleko będziesz duża... kłamliwy slogan tez by mi nie pomógł... poprzednia rozprawka "czy łatwo być nastolatkiem" w interpretacji mojego cudnego pacholęcia kazała mi Sie zastanowić, jakim cudem te biedne nieletnie nieszczęścia w ogóle dają radę wobec nawałnicy druzgoczących wobec nich oczekiwań... chyba poproszę, aby pani od polskiego przestała z tymi rozprawkami, bo mnie wykończą poglądy własnego dziecka...

… jak widać kobiecość i macierzyństwo mnie wykończyć chciały.. nic nie wspomnę o sobie jako żonie, bo pan mąż zniósł to jakoś i tylko nieśmiało zapytał czy to wróci … mamy nadzieje, że nie … szukając ratunku uciekłam do świata wyższej estetyki … zatopiwszy się w inspiracjach wnętrzarskich odnalazłam trochę spokoju i uciechy estetycznej … znalazłam parę rozwiązań i gadżetów niezbędnych do dalszej egzystencji na tym świecie … dobiłam, w Adasiu to, co zostało po tornadzie hormonalnym, gdy z całą odzyskaną energią wtajemniczyłam go w swoje plany … teraz albo podejrzewa mnie o kolosalne ukryte dochody albo obawia się, że pozbawiona zdrowego rozsądku w ślady Szpicbródki czy Kwinty pójść zamierzam i aby zrealizować chciejstwa obrabuje bank … wstyd i niesławę na rodzinę ściągnąwszy …

… wieszaczki … od dnia, w którym zobaczyłam te owalne z cyferkami innych nie chciałam … dopóki nie zobaczyłam … tych owalnych z retro pejzażykiem miast …

… sekretarzyk … skrzyneczka … po romantycznym dla Nieletniej … dla siebie chcę takie … znalazłam w galerii Brocante … pozdrawiam i gratuluje właścicielce tych pięknych wytworków pomysłu i efektu realizacyjnego :) … kapelusze z głów :) … że tak powiem …

… ten ostatni zamierzam postawić na biurku, którego wizualizacja nabrała pełniejszej formy dzięki Rokoko (zapowiada debiut bloga … z góry polecam … swoją drogą to paranoja … jej wizualizacje idą Az z Irlandii a ja mam w domu na wyposażeniu teleinformatyka …) … ściany mają być jak gołąb w białym szarym … a to sterane drewno skrzyneczki ma nawiązywać do zasłon, których nie zmienię, bo je kocham, choć są w szarym brązie i nie przyjmuje, że takiego koloru nie ma :)…

… i dzisiejsza radocha … poduchy … zamówiłam jednym, kliknięciem i przyszły... są wspaniałe... nic dosłownie nic im zarzucić się nie da... idealny len...czy płótno może, ale takie zgrzebne niby, choć w zgrzebności akuratnej takiej ... szare dokładnie tak jak szare być powinny... napis prościutki... dobrze naniesiony... a mięciutkie i milutkie tak, że chyba przed wizytami potencjalnie na nich mających spocząć tyłeczków... będę wymieniać, aby je oszczędzić... przynajmniej dopóki w niemym zachwycie nad nimi tkwić będę...

… oczekuję w swych wnętrzach spokoju … niedbałej elegancji w obłoczku, glamour ale w gadżetach wolę mocniejsze... akcenty... taka surowiznę trochę retro a trochę w klimacie starej fabrycznej Łodzi... ideału, czego nie trudno się domyślić nie znalazłam... szukam … przypomniałam sobie tę Łódź, której już nie ma a w której dawno temu kilku przyjaciół z motyką na słońce się porwało … w „popiołach” wspomnień i na bazie pięknych gmachów powstała idea loftów … znalazłam mieszkanie stworzone nie w starej fabryce, ale w garażu …

... ceglana ściana i ta komoda jak z pracowni szalonego malarza po ataku (w drugim etapie pracy choć nieco bardziej biało wyglądał kiedyś obdzierany z jakiejś czarnej paćki stół owszem miał sie jak bliźniak tego bohomazu tylko go odczyściłam ) ... pień w naturalnym brązie drzewa na szarej podłodze i ten stół jak ze stołówki ganc fabryki ... podoba mi się ale uczciwie siebie pytając nie wiem czy starczyłoby mi na niego odwagi ...

...... ciepłe drewno i literkowe kanapy ... stylowy fotel ... taka mała sztuczka a sprawiła, że stary garaż z surowymi ścianami stał się ciepłym i przytulnym miejscem ... a gość siedzi sobie tam pod strzechą i kiwa nogą kilka epok już chyba tak sobie chodzi i podgląda jak duch nocy wigilijnej bo odziany bardzo stylowo ... w przeciwieństwie do nadętego drewniaka na krześle ...

... zdjęcia pochodzą z Art&Decoration ... w zasadzie każdy szczegół tych pomieszczeń mnie zachwycił ... podziwiam mariaż ciepłych motywów z zimnymi detalami ... ten beton i koronka inaczej to piękne :) ...

carska Rosja ... i jaka czapka w tym sezonie jest trendy ...

2010-10-24T18:16:00.009+02:00

... zima coraz bliżej, … jeżeli wierzyć zapowiedzią to czeka nas taka z prawdziwie niskimi temperaturami … nic, więc dziwnego, że i w modzie i w moim mniemaniu nasuwa się często skojarzenie z carską Rosją … carską pewnie dla fasonów wówczas w szyciu obowiązujących a Rosja, bo ona właśnie tak mocno z zimnem nam się kojarzy … i słusznie zresztą … ostatnio czytam „Białą gorączkę „ Hugo-Badera, w której reporter zdaje relację ze swej podróży od Moskwy do Władywostoku i temperatury oscylujące poniżej 50 stopni licząc w dół od zera bynajmniej nie są rzadkością … a gdy na minusie jest tylko 20 stopni to sybiracy nawet w piecu nie palą … no, bo, po co jak tak ciepło … książkę polecam, choć przyszła mi na myśl w skojarzeniu z zimą nie jest o zimie … jest o życiu tam na Syberii … w głębokiej Rosji … o jego bezwzględności i brutalności … o tym jak bardzo miejsce, w którym żyjemy wpływa na nasz los i jak gorzki i trudny on może być … Hugo-Bader pokazuje obnażoną prawdę społeczeństwa po pierestrojce niby a wciąż tkwiącego korzeniami w czymś, czego już nie powinno być … świat uznał ten reportaż za besseler i słusznie …

… piękna biała zima … sunący monstrualny pociąg Strelnikowa … ONA i ON, … czyli … Doktor Żywego … wizja tamtych czasów ukształtowana we mnie ekranizacją Davida Leana z 1965 roku … wizja bałwochwalczo przeze mnie uwielbiana i pojawiająca się przed oczami w skojarzeniu z modą na carską Rosję … wyobraźnia wyciąga ze śniegu tonącego w nim Warykina … ten salon zamarznięty i dostojnie połyskujący kryształkami lodu jak diamentami … to utrwaliła pamięć z ekranu … książka to obraz ostrzejszy … trudny … zmuszający do skupienia … polecam, ale i ostrzegam :) ... Pasternak jak większość jego rodzimych twórców to nie jest autor do poczytania ... on wymaga pełnego oddania ... duzo daje ale i męczy ...

Missoni

…, ale miało być o zimie u nas i to już niebawem mającej się pojawić … cofnęłam się o te kilkaset lat dla niego … komin … ni to szal ni to czapka bardzo lubiany i bardzo twarzowy … w tym roku kreatorzy zalecają łączyć z dzianinowymi ciuchami, które luźno układają się na sylwetce i podobno to się ma idealnie komponować z dużą liczbą szalików ... ja początkowo pomimo dużych możliwości wyobraźni nie bardzo wiedziałam jak dlatego powyżej pokazuje inspirujące propozycje z wybiegu autorstwa Missoni … no tak czy inaczej ów komin to wyzwanie robótkowe w raz dla mnie … i dziś właśnie był ten dzień, w którym postanowiłam w skomplikowanym porządku rzeczy różnych odnaleźć swoje druty … wiedziałam, że łatwo nie będzie, ale jakimś cudem poszłam we właściwym kierunku i zatapiając się w wielkim włóczkowym pudle druty odnalazłam … przy okazji światło dzienne ujrzało parę zapomnianych robótek, … których ukończenie zwyczajnie mnie przerosło ze względu na ich zbyt skomplikowaną konstrukcje, … na którą zapominając o tym, aby mierzyć zamiary na siły a nie frywolnie odwrotnie … porwałam się najwyraźniej w przypływie szaleństwa …

... dzieło numer 1 wygląda jak kamizelka, ale to miał być sweter … miał, bo chyba żadne siły współczesnej Europy nie są w stanie dać mi moc czy cokolwiek innego, aby rękawy … a zapomniałam reglanowe rękawy do tego dorobić … jak tak teraz patrzę na to.. To nie wiem, jakim cudem ten reglan w tym, co mam osiągnęłam … no cóż moje dokonania bywają dla mnie czasami nieodgadnione …

… dzieło numer 2 … o tu mamy prawie sukces … tylko szalik do wykończenia … tylko Nieletnia … bo to dla niej … nie wie jak i dlatego jest jak jest …

... czapa zrobiona zgodnie z tendencją wiekich czap ... i trendy krzyczą tak ... kreatorzy tez tak bo taki spadachron na łepetynie idealnie wkomponowuje sie w niezobowiązujący casualowy styl a moja nieletnia mówi "nie" ... grzecznie ale zdecydowanie nie ... i nosić ten wielki beret będę wobec tego sama ... poniżej wielkoczapowa propozycja DSquared2 ...

... pomponiaste tworki urokliwe są bardzo ... wesoło można iść przez sciety przymrozkiem świat ... zabawna to i najmodniejsza propozycja na zimowe dni ... pompony można umieszczać wszędzie ... dowód Chanel przyczepiła je nawet do skarpet ... na zdjęciu pomponiasta Diane Von Furstenberg ...

... a skoro juz tę czapkową puszkę Pandory otworzyłam to jeszcze ten model w mojej szafie zagościć musi ... uszatka (po prawej ) ... nie wiem czemu ale kojarzy się też papacha ... cokolwiek to znaczy :) ... tak czy inaczej przez głowę ucieka najwięcej ciepła ... komin czy wielki spadachron ... ...warto na tę łepetyne coś włożyć ...

od wyróżnienia do tego co chciałabym robić w życiu ...

2010-10-23T21:05:00.004+02:00

furtka do świata Dany ... zajrzyjcie bo warto :)

... kolejny dzień na polu walki ze szlifierką w dłoni zmęczył mnie bardzo i pewnie z błogo rwącym kręgosłupem padłabym aby z uśmiechem jednak ... bo w poczucie zbliżającego się finiszu odpocząć ... ale postanowiłam rzucić okiem do wirtualnego świata ... rzuciwszy oniemiałam i zostałam ... poniżej powód mojego stuporu ... pierwsze wyróżnienie ... od Danusi :) ... było dla mnie niesamowite, że mam tu gości ... radość wielka gdy gość zostawi ślad i mam okazję poznać jego reakcje na moje refleksje ... a teraz wyróżnienie ... to bardzo miłe i dopingujące ... dziękuję Dana :) ... fakt, że to od ciebie bardzo mnie cieszy bo jesteś dla mnie pewnego rodzaju guru ... i teraz mam okazję napisać dlaczego ..:)

... każda dziewczynka ma marzenie ... potem dorasta i nadal ma marzenia tylko już inne bardziej kobiece ... skonkretyzowane ... u mnie jak w wielu ze mną wypadkach bach ... zakręt czasoprzestrzeni i marzenia od małej do dużej bez zmian ... ale uporządkujmy ... mam nascie lat i świat zatrzymuje sie gdy w małym ekranie telewizorka pan Stach i panna Marynia wprowadzają mnie do sienkiewiczowskiego dworku ... ach ci Połanieccy ... chciałam być Marynią ale tylko tam w tym ich majatku na wsi ...

... parę lat później już w dworku Niechciców mgła sielskiego życia trochę z oczu opada ale wciąż fascynuje ... i wcale nie chciałam ale taka baśka ze mnie jak nic :) ... wchodząc w przełęcz nad Niemnem chyba jako jedyna z pokolenia nie byłam zbuntowana i globusy pani Emilii mnie nie irytowały bo ja tam tylko ten ogród i przestrzeń widziałam ... a zamiast na omdlewającą patrzyłam na piękną sofę ... na którą zemdlona uprzejma paść była ... i chciałam tę sofę i ten dworek bez globusa ... ewentualnie :)
... potem w Siedlisku z Anią Dymną pokochałam Mazury i teraz choć wolno się żyje się Małgosi nad Rozlewiskiem to żyje się tak jak bym chciała ... ewentualnie żyć ... jest czas herbaty z konfiturą i dzień pierogowy ... są spokojne wieczory ... rozmowy ... są kupowane bombki i własnorecznie robione ... jest czas na życie :) ... i tak bym chciała ... założyć gumaki w kropki i iść sobie na kładke ... nie zwracać uwagi na zimno i patrzeć gdzieś po horyzont ...

... i Dana jesteś dla mnie jak z filmu o życiu jakiego bym chciała ... podziwiam Cię za to, że odważyłaś się i dajesz radę takiemu wyzwaniu ... bo to duże wyzwanie stworzyć dom dla siebie i przystań dla ludzi ... zaglądam do Ciebie często i podziwiam za to, że jedziesz kilkaset kilometrów aby kupić talerze bo mają być takie a nie inne ... za te piękne kwiaty tworzone w krótkich chwilach relaksu aby siedzenie przed tv też było czasem wypełnionym ... za to, że piernik już u Ciebie na święta czeka ... za tę spiżarkę, o której wnętrzu marzę ... za tę pracę, którą wkładasz w tworzenie ciepłego azylu ... :) bo tam nie bardzo jest czas na gorszy dzień ... na moje "pomyślę o tym jutro" ... jest piękny ale i trudny kawałek świata i jest obowiązek ... i tu pochylając głowę zadaję sobie pytanie "czy dałabym radę ..." ... a po tych peanach uwierz szczerych już tylko podziękować mogę za wyróżnienie ... właśnie od ciebie ...

... a teraz moja część zabawy zgodnie z poniżej zamieszczonymi zasadami :)

1. ZAPISZ ZDJĘCIE, KTÓRE JEST POWYŻEJ I UMIEŚĆ JE NA WŁASNYM BLOGU.
2. PRZYZNAJ NAGRODĘ 12 INNYM BLOGGEROM.
3. ZALINKUJ BLOGI, KTÓRYM PRZYZNAŁAŚ NAGRODĘ.
4. ZOSTAW KOMENTARZ ZE STOSOWNĄ INFORMACJĄ O NAGRODZIE NA ODPOWIEDNICH BLOGACH.
5. PODZIEL SIĘ LINKIEM DO BLOGA OSOBY, KTÓRA PRZYZNAŁA CI TĘ NAGRODĘ

... często czytałam na blogach o tym jak trudno przekazać wyróżnienia dalej ... potwierdzam trudno ... często obligatoryjnie obdarowana przyznawała je wszystkim ... czyli tak w zasadzie nikomu :) ... teraz muszę poukładać sobie ten tuzin ... będzie 12 wybranych ... :)

WYMARZONY DOM ANI

LIPOWE SIEDLISKO

POUKŁADANY ŚWIAT

ARCOBALENO

DOMIJA

BIAŁY KREDENS

KUŹNIA POMYSŁÓW

ZZA UCHYLONYCH DRZWI

GROSZKI I RÓŻE

OAZA

NALEŚNIKIEM DO NIEBA

GREEN CANOE

Ogród na Rozstajach ... kolejna odsłona ...

"balansujący" nad Placem Artystów w Kielcach ... moja sobotnia fascynacja ...

2010-10-16T20:26:00.007+02:00

… moje miasto a konkretnie pewien odcinek jego głównej ulicy spacerowej od paru dni wygląda inaczej … przy Placu Artystów starsi i młodsi … ci biegnący, bo już są pięć minut po … i ci leniwie sobie sunący ot tak dla dostarczenia małym pęcherzykom płucnym porcji świeżego powietrza … wszyscy zatrzymują się i zadzierają głowy … i jest, po co je tak trenować, bo pod kieleckim niebem prawdziwa uczta ducha i to nie tylko dla wielbicieli sztuki czy amatorów rzeźby, … za co dziękuje tu Dorocie i Tomaszowi Tworkom, bo to ich zasługa … to oni mi taką frajdę sprawili … no i innym też …

… to, co zobaczyłam nad naszym Placem Artystów to osadzone subtelnie na linie syntetyczne rzeźby balansujące w rytm delikatnych podmuchów wiatru … sennie się wahają … wychylają zdumiewając zaskoczonych widzów swą realizacyjną maestrią, …gdy zapada zmierzch lśnią w złocisto srebrzystej iluminacji … wyrzeźbione postaci są tak precyzyjnie zbalansowane i wyważone, że utrzymują pion pomimo skomplikowanego kształtu i nieprzewidywalnych kaprysów żywiołów dotykając tylko w jednym punkcie liny … ja wstrzymałam oddech … możemy podziwiać 12 rzeźb do końca listopada ... foto poniżej ze strony moje miasto ... autor szarack ... moja małpka i nieumiejętnośś wzbijania się w przestworza odebrały mi możliwość tak pięknych kadrów ...

... tak podziwiała Bydgoszcz przechodzącego nad rzeka ...

… stworzył je w cyklu pod nazwą „balansujący” częstochowski artysta Jerzy Kędziora … w wielu miejscach na świecie jego dzieła zdobyły już nagrody … podziw i uznanie … prezentowane są w przestrzeni naturalnej miast … wtapiają się w ich architekturę i żyją swym niekwestionowanym pięknem ot tak … zawieszone w powietrzu …

… zanim rzeźby dotarły do nas oczarowały Dubaj … na tle niesamowitej architektury Emiratów Arabskich ... a 70 tysięcy metrów kwadratowych powierzchni centrum DIFC gdzie blask tafli szkła i wody zwielokrotniał kształt rzeźby … to już sen niejednego twórcy

… … „Piramida „ została niedawno laureatką światowego konkursu London International Creative Competition w Londynie to jeden z największych i najbardziej prestiżowych konkursów multimedialnych i sztuki najnowszej na świecie … szacowne jury musiało oceniać na podstawie obrazów multimedialnych … a ja sobie patrzyłam dziś na żywo ...

... musiałam ... bez bicia przyznaję, że poza wspaniałą Abakanowicz mało wiem o rzeźbie ... a dziś z zadartą głową podziwiałam dzieła postaci cyrkowych zachodząc w głowę jak one się tak pionu trzymają ... liczyłam na żyłki stwarzające koperfildowską iluzję a to kunszt wiedzy i talentu człowieka ... jeden punkt utrzymania przy doskonałym wyważeniu ... wow ... gdyby tak umieć w życiu wyważyć ... to zakrawałoby na współczesną wersję szamaństwa czy czarnoksięstwa takie doskonałe balansowanie wśród pułapek dżungli dzisiejszego istnienia ... i tak sobie bez krygowania się pomyślałam, że czarownice jesteśmy bo pogodzenie pracy ... kreatywnego wychowania latorośli (bo zwykłe to juz nie na te czasy ... ) ... jakiejś własnej pasji to już nawet nie jazda bez trzymanki tylko właśnie takie balansowanie w przestworzach ...
...ps ... właśnie dopisałam w komentarzach ale nie każdy tam dociera ... dziś uświadomiłam sobie, że nabrałam wiary w to, że utrzymanie równowagi w życiu jest możliwe przy jednym mocnym i pewnym punkcie podparcia nawet w trudnych i wydawałoby się niemożliwych do pokonania warunkach ... no trzeba tylko :) dobrze wyważyć ... ale możliwe i to polecam zapamiętać :) ...

… potem zabiłam swą kibić gorącą czekoladą z likierem amaretto … jednak korzystając z ciepłego wnętrza kawiarni pomimo tak przemyślnie przygotowanych foteli na zewnątrz ... jak szaleć to szaleć … jednak po grzechu łakomstwa i świadomości popełnionej bomby kalorycznej a trzeba wiedzieć, że z tykającego granatu otyłości wyciągnęłam zawleczkę w postaci Blikle’owskiego pączusia … nękana kaloriami wyciągnęłam Adasia na spacerek i oto kilka chwil zatrzymanych w kadrze … kolory jesieni uprzejmie bez mojego fioletowego z zimna nosa ...

... ten pan dla odmiany twardo tkwi na ziemi ... i zawsze jest z kim w szachy pograć … przy gołębiach ja miłośniczka szarości nie mogłam się ruszyć … natura najzdolniejszym z malarzy jest … jak pięknie te stworzonka maja ubarwione piórka …

... to moja lepsza z sobót ... :) ... i jeszcze kaczki nad zalewem ... bo tez piękne ...

Taka Miłość W Sam Raz

2010-10-15T20:56:00.004+02:00

... 15 lat temu Izabela i Adam w obecności dwóch świadków (w naszym wypadku byli to dwaj panowie ... założyli podstawową komórkę społeczną ... to oficjalnie ... a tak zwyczajnie to wzieliśmy ślub ... wczoraj mąż upamiętnił tę mega rocznicę i otrzymałam bukiet róż ... dumnie wypiąwszy pierś pochwalił się ..."sam wybierałem" ... wiedziałam zanim to powiedział , któż inny mógł skomponować, w tak nieprzewidywalny sposób ich kolorystykę ... podobno pani w kwiaciarni pytała kilka razy czy jest pewien ... i taki własnie jest Adam ciepły ... sprzeczny ... kochany ... a w naszym życiu jak w piosence Bajora ... "taka miłośc w sam raz" ... przyjaźnimy się i kochamy ... kłócimy i spieramy ... razem się śmiejemy ... jak to w życiu czasami są łzy ... ale mamy jedną zasadę ... zawsze rozstajemy się i zasypiamy w zgodzie ... a ja mam to szczęście, że zasypiając i budząc się każdego dnia wiem, że kocham i jestem kochana ...

... poznaliśmy się dwa lata przed ślubem i szczerze sie nienacierpieliśmy ... to było mocne i nasi biedni znajomi wbrew sobie zmuszeni zostali do myślenia ... przed każdą imprezą bowiem musieli pamietać, że dla dobra wszystkich nie powinno dojść do naszego spotkania ... z reguły mniej lub bardziej udawało się aż do pewnego ogniska ... ognisko "żegnamy lato" miało być na działce Adama i ponieważ ja byłam na liście to jego w przypływie młodzieńczej frywolności - na jego własnej działce nikt nie przewidział ... poza Adamem on nawet nie pomyslał, że ktoś powinien go zaprosić ... i tak doszło do konfrontacji ... ale byłam u niego to się zachowywałam i byłam miła ... tak bardzo, że mnie odwiózł do domu ... całą drogę układałam sobie jak to ja mu odmówię i dam kosza bo byłam pewna, że bedzie się chciał umówić ... powiem tylko ... NIE CHCIAŁ ... zwyczajnie ppowiedział cześć i NIC więcej ... kiedy później powiedział ... to ja już miałam tak nim mysli zaprzątniete, że w ich skomplikowanym obłędzie kosza nie dałam ... to było sprytne podejście numer 1...

... na którymś z sierpniowych spacerów po pięknym kieleckim wzgórzu Karczówka zupełnie niewinnie (powinnam już wtedy wiedzieć, że to umysł ścisły i niczego nie robi przypadkiem) ... zapytał czy mam wolne kolejne 50 lat ... miałam 23 lata ... słońce świeciło mi w oczy a markowe szpilki za 3/4 pensji wbijały się w miękką świętokrzyską ziemię ... cała moja uwaga skupiona na tym aby nie zadrzeć ich delikatnej skórki (obcasów znaczy ...) klucząc wsród drzew ... to co ja miałam powiedzieć ... no "wolne mam" rzuciłam bez zastanowienia ... to były oświadczyny jak się później dowiedziałam ... to było sprytne podejście numer 2 ... no tak właśnie zostałam poproszona o rękę ... żeby nie nadać temu wydarzeniu zbyt patetycznej rangi oficjalnie poprosił o moja rękę rodziców 1 kwietnia i z miejsca ustaliliśmy ślub na 14 pażdziernika następnego roku ... jak widać każdą kolejną decyzję trawiliśmy w okresie przemysleń podnoszonym do potegi ...

... ślub zaplanowany jak stategiczne walki przez najlepszych generałów ... tamtego 14 października pogoda była piękna ... było cieplutko i moje nagie ramiona nie kurczyły się z zimna ... wczoraj to bym zzieleniała ... znajomi często wspominają ten dzień, ale najbardziej wspomina mój wujek, który twierdzi, że nigdy przedtem ani nigdy potem nie był tak głodny :) ... braliśmy ślub na ostatniej mszy bo nocą kielecka Katedra ma ten niesamowity czar i ja to chciałam go mieć tego dnia dla siebie ... i dla tego widoku zabytkowego gmachu skąpanego w blasku księżyca i reflektorów ... wszyscy czekali na obiadek do 19 nastej ... a wiadomo, że kobiety tego dnia mobilizowały siły na froncie fryzjer - kosmetyczka o domowym obiadku mowy nie było ... to wuj pamieta, że głodny był :) ...

... ja pamiętam spokój ... czułam się bezpieczna i mam to do dziś ... przez te lata sporo się wydarzyło ... podjelismy wiele ważnych decyzji ... dotarliśmy się i życzę nam obojgu aby pan Michał nie zaśpiewał nam "Samby przed rozstaniem" bo ... "to nie tak miało być" ... i bardzo chcemy zobaczyć razem jak to jest "pod dachami Paryża" ...... i tego samego życzę wszystkim moim gościom ...

... pamietam też pierwsze wielkie starcie ... mąż mój jako syneczek nie miał pojęcia o tym co dzieje się z brudną bielizną i skarpetkami pomiędzy ich wizytą w szufladzie a zrzuceniem w łazience ... ja jako ja tej części garderoby nie zamierzałam tknąć ... a my razem nie mogliśmy znaleść konsensusu w tak delikatnej i wydawałoby się banalnej kwestii ... w końcu zanim stojące skarpetki położyły kres wspaniale zapowiadającemu się małżeństwu wszech czasów Adam zakupił tyle skarpetek w tonacji black and white aby starczyło na wsad do 6 cio kilogramowego bębna pralki ... a po upraniu przez całe 30 metrowe podwórko przewiesił kilka sznurków i kilkudziesięcioma żabkami przypiął swój dobytek ... mój tato pytany przez widzów (a bo sąsiedzi sobie to pooglądali a jakże ) ... odpowiadał zadowolony "córunia i zięć ustalają ważne sprawy" to było sprytne podejście numer 3 ... ciekawa jestem czy jakie "wazne sprawy" macie za sobą ... życząc wesołego weekendu zapraszam na wspominki :) ...

mała wyprawa i wielkie emocje ...

2010-10-13T23:12:00.002+02:00

... październikowe poranki nie rozpieszczają ... wczoraj w promieniach słońca wspaniale skrzyły sie kryształki szronu widok bezcenny ... zimno dotkliwe zwłaszcza, że moje kozaczki jeszcze w sklepie, że tak powiem:) ... ale nic to gdy ma sie taki widok przed oczyma ... zdjecie nie moje ... podobne do tego co widziałam, a uwiecznić nie mogłam .. zemsta baterii ...

... zestawienie tego prawie zimowego, a jeszcze w jakiejś części letniego widoczku, wolny dzień i babskie popołudnie z przyjaciółką przywołały pewne moje nazwijmy to traperskie wspomnienie ... wyprawa może mniej egzotyczna od tych opisywanych i znanych z pięknych reportaży, ale pełna zakrzywień na linii mego żywota :) ... śmiałyśmy się dziś z tamtego dnia to go opiszę ... nie pamietam czy wówczas też był 13 ale powinien :) ...

... dawno to było bo 5 lat temu ... miałam pokonać niewiele bo 15 kilometrów autobusem miejskim do Krysi ... Adam powalony migreną nie mógł mnie zawieść … zresztą nie można być takim wygodnickim … dwa autobusy i jestem na miejscu ... zdaję się na komunikację miejską ... sprawdzone godziny ... staruje z domu i według planu załatwiam połowę trasy … teraz mam się przesiąść na 16 i ta dowiezie mnie dwa domy przed Krysiną posesję … tyle, że w tym miejscu plan się przestał realizować... stoję sobie na tym przystanku, a autobusiku nie ma ... co nie jest bez znaczenia bo minus 10 w atmosferze i pada śnieg, a ja nie wiem jakim cudem jestem bez czapki (od 30 roku życia przeszłam jakąś transformację i uznałam, że zimą trzeba nosić czapkę ) … zimno coraz dotkliwiej nadwyrężało moją cierpliwość i ruszyłam się do rozkładu, aby udowodnić sobie że MZK kpi sobie z pasażerów i cały ten tzw rozkład ma w poważaniu …przekonałam się że nawet bardzo bo na rozkładzie odjazdu o "mojej" godzinie w ogóle nie było … a przy cyferce 16 nie wiedzieć czemu jakieś „A” sterczało … 16 to nie to samo co 16A tyle wymyśliłam nawet z zamarzniętym mózgiem … na szczęście mamy erę telefonii komórkowej więc świadoma klęski orientacyjnej dzwonie do Krysi … moje przypuszczenia się potwierdzają … to nie ten przystanek i nie ten autobus dowiezie mnie, ale z innej strony i trochę dalej … zgodziłabym się i na to ale nie ... autobus z tego przystanku z wrednym „A” będzie za półtorej godziny, jest XXI wiek poza łączem satelitarnym mamy busy … muszę tylko dojechać do bazar i tam wsiąść do busika …ok … bazar jest na terenie miasta i trafiam do celu szybciutko … i tu odwieczny już problem, z tym co na tabliczkach kreatywni transportowcy piszą (problem mój poważny ale to opowieść na osobny wpis ) … busiki podjeżdżały co pięć minut na żadnym jednak nie pisało S... a skąd ja mam wiedzieć, że takie D... mają przystanek w S...jak jakiś degenerat mnie na złość podarł rozkład … nie odważyłam się wsiąść do D... i tyle … schowałam dumę do kieszeni , rozrzutnie wykonując kolejny telefon do Krysi (za całe kilkadziesiąt groszy nie wiem z vatem czy bez ) ... ustaliłam, że dojadę autobusem i o opatrzności jak dobrze, że zainwestowałam bo okazuje się, że ponownie nie jestem na właściwym przystanku … komunikacja do świętokrzyskiego trójkąta bermudzkiego jak się dla mnie okazało to bardzo skomplikowana sprawa bardziej nawet niż pamietne, spędzające sen z oczu nastolatki ignorującej prawa i wzory w matematyce zadanie o pociągu z miasteczka A do miasta B … w ostatniej chwili dotarłam na właściwy przystanek i wsiadłam do autobusu marzeń numer 16 … uffff… teraz już tylko odliczam przystanki i wysiadam … idę i idę i Krysi domu nie poznaję, głowę mam wciśnięta mocno w szyję ...

… śnieg pada coraz mocniej a ja nic nie widzę … dzwoni telefon miałam zignorować ale odebrałam … to Krysia, każe mi się cofnąć i po minieciu dwóch domów widzę ją jak macha mi z okna … oj jak cieplutko było w jej domku, zjadłam najpyszniejszy rosół we wszechświecie i zagrzana, najedzona cudownie bezpieczna siedziałam przy kawusi … wszystko co piękne ma koniec … muszę wracać do domku ale przecież już nic mi się nie może przytrafić … autobusik z jednego jedynego w S... przystanku to bułka z masłem … NIE DLA MNIE … jak się okazało … nie wiem jak, pewnie na skutek chowania głowy bo śnieg tego dnia postanowił wypadać normę roczną nie zauważyłam przystanku

... wróć nie zauważyłam tabliczki oblepionej moim białym wrogiem i przeszłam przystanek … jak już doszłam pod las coś mnie tknęło i postanowiłam kogoś zapytać … jak pech to pech kogoś nie widać, w końcu na horyzoncie pojawił się człowiek .. starszy pan … zapytałam …i o matko .. facet przystanął zamaszystym ruchem rozsunął suwak kurtki … chciałam uciekać ale mnie strach paraliżował, nie mogłam ruszyć nawet palcem …teraz już zrozumiałam czemu na horrorach wszystkie ofiary głupio wybałuszają gały w niemym bezruchu zamiast przebierać kończynkami ładując cios w oprawcę i uciekać ... niewątpliwy bandyta zaczął szarpać szalik na bank w zamiarze uduszenia mnie nim, a przynajmniej zakneblowania zresztą nie wiem po co, bo co prawda chciałam krzyczeć bez większej nadziei na to, że pod tym lasem przy takiej zawiei ktokolwiek mnie usłyszy, ale moja krtań ściśnięta przerażeniem głosu wydac nie chciała … już miałam zamiar kopnąć gościa mocno w jaja (pewnie bym chybiła ale w końcu postanowiłam zginąć tu na obcej ziemi walcząc) gdy ten z trudem wydusił „minęła pani przystanek” … z trudem bo miał tracheotomię i aby mi odpowiedzieć musiał zaczerpnąć powietrza … no wypowiedział się w porę i uratował klejnoty, a ja znów straciłam autobus … podjechał PKS wsiadłam … jakaś moja własna logika powiedziała mi że każdy PKS musi przejeżdżać przez dworzec w Kielcach … nie musi zwłaszcza jak PKSem nie jest … tylko autobusem wycieczkowym bo to ferie były …

... co jest ze mną nie tak … no choć trudno w to uwierzyć normalnie jestem rozgarnięta ... może powinnam zmienić środek komunikacji na ten zaczarowany ...:)

... i jutro kupuję włóczki na komin i czapy ... wczorajszy przymrozek przypomniał mi o tym, że jestem najwiekszym zmarźluchem współczesnej Europy ...

od renowacji drzwi do designerskiego biurka ...

2010-10-11T09:53:00.004+02:00

... biurko i moje o nim wyobrażenie .. miało być później ale w zapale przywracania życia starej stolarce pod szlifierkę poszły stare drzwi ... jeszcze z poprzedniego lokum zwanego dumnie jak już wspominałam Norką ... to najlepsze co po niej zostało ... no i jeszcze kilka drewnianych bali ...:) ... drzwi te były w lepszym stanie ale zesłane do garażu podupadły mocno ... zwłaszcza ich dolne partie stojące na podmokłym betonie ... na szczęście przebudzenie nastąpiło ... choć trudno powiedzieć, że w porę ... reportaż z poligonu :) ...

... spieszę się z najbrudniejszymi pracami bo brać meteorologiczna zapowiada opady i mroźne dni, a w takie trudno będzie cokolwiek zrobić na tarasie ... trudno też to co zrobić trzeba uskuteczniać w przestrzeni salonu ... ale sporo już zrobione i mam nadzieję zdążyć ... bo chciałabym zrealizować moje wobec tych drzwi plany jeszcze przed świętami ... (zawsze mnie rozbawiały takie wyznaczniki czasoprzestrzeni jak ... święta ... od poniedziałku ... od pierwszego stycznia ... a tu masz ... sama mądrala padła ofiarą ...) ...

... teraz trudna analiza mich planów wobec tego skromnego sprzęciku ... trudna albowiem meandry mego pokręconego umysłu i wyobrażeń są tak zawiłe jak nietrwałe ... i czym to już te drzwi nie miały być ... wiele wcieleń im przewidziałam a to te najmocniejsze typy ... ukłon dla świątyni zła (zakupowego wodziciela na pokuszenie :) ) ... Impressionem ...

... długo chodziło mi po głowie aby w ostatecznej formie drzwi moje stały się garderobą ... początkowo błądziłam myślami wokół wiatrołapu ... potem łazienka (zamiast okryć ręczniki i płaszcze kąpielowe miały zawisnąć na nich ) ... ale od kiedy zobaczyłam "werandową" (kocham to czasopismo i jestem od niego silnie uzależniona ... ) ... aranżację z biurkiem wiedziałam że to TO ...

... dalej poszło łatwo bo w zbiorze rzeczy mi niezbędnych ... w katalogu biurka już kilka typów siedziało w niemym oczekiwaniu na swa chwilkę ... te spotkałam w świecie francuskiego Art&Decoration ...

...tak niedbałe, że bardziej nie mozna chyba ... i ta forma na babkę, wreszcie jakieś uczciwe zastosowanie ...

... to pokazuje z miłosci do fotela ... uwielbiam go .... :)

... forma, która mnie opętała i wygrała ostatecznie kasting na moje biurko ...:) ...

... choć trudno zapomnieć,że taka tradycyjna i wiekowa postać była brana pod uwagę ...

... a dzięki pomocy Rokoko i jej wizualizacji mam konkretną wizję (jak Adam się wykrzywia na sam dźwięk tego słowa ... oj ... bardzo nie lubi i z reguły ma złe przeczucia jak tylko usłyszy ... i z reguły ma rację ...:) ) .... tadam !!! ...

... tak to widzę ... na tle starego ... drewna nowoczesna designerska forma biurka ...podstawa a la budowlana kobyłka potraktowana spray'em srebrne lustro na tym tafle szkła i nic ale to nic mi nie przeszkadza,że na niej każdy paluch będzie się wdzięcznie odbijał ... z radoscią równą samozaparciu ja będę te paluchy wycierać ... naturalnie w towarzystwie industrialnej lampy ... szczególy jeszcze do dopracowania .... prawdopodobnie aby biurko miało szerokość na której ja ze swoim bałaganem mogę zaistnieć wokół drzwi dam dechy ... w górnym sektorze półeczka i grafiki ... i trochę przydasi ... te kule baby wiedźmy muszę gdzieś zdobyć ... i jeszcze szuflady takie surowe metalowe ... na skarby ...

źródło inspiracji ... kolejna oaza przydasi www.restorationhardware.com
... mam mokry czerep a za pół godziny powinnam być w drodze do pracy ... ale tak się ciesze że wreszcie coś sama z sobą ustaliłam że musiałam to światu oznajmić ... lecę ...